ΙΜΙΑ 31 Ιανουαρίου 5:30 π.μ. 1996: Τιμή και Δόξα στους ήρωες!

Τιμή και δόξα σε αυτούς που θυσίασαν ό,τι πολυτιμότερο είχαν στο βωμό της πατρίδας. Την ίδια τους τη ζωή. Σε αυτούς που πίστεψαν σε πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια, ιδανικά, ήθη, έθιμα, θεσμούς και αξίες.

Σε αυτούς που μοιραστήκαμε μαζί τις ίδιες χαρές, τις ίδιες λύπες, ανησυχίες, τα ίδια ξενύχτια, σε αυτούς που φλερτάραμε μαζί τον κίνδυνο, που υπερβάλλαμε τον εαυτό μας και θυσιάσαμε τα νιάτα μας. 

Σε όλους αυτούς που μέσα στην καρδιά μας έκαιγε η ίδια σπίθα. Σε όλους αυτούς που κοιμόμασταν και ξυπνάγαμε με τα ίδια όνειρα και τις ίδιες προσδοκίες.

Σε όλους αυτούς που οργώσαμε μαζί θάλασσες, ουρανούς και κάθε σπιθαμή της Ελληνικής γης, ταξιδέψαμε, καταδυθήκαμε και πετάξαμε μαζί και που φουσκώναμε από υπερηφάνεια κάθε φορά που φορούσαμε την Ελληνική σημαία στο μπράτσο…

Σε όλους αυτούς που ήταν μαζί μας στον καθημερινό πόλεμο (μεταφορικά ή κυριολεκτικά) για την Πατρίδα και τα σύμβολά της, την Ελευθερία και πάνω απ’ όλα για το αύριο των παιδιών μας… 

Που ποτέ δε σκύψανε και ποτέ δεν προσκυνήσανε κανέναν. Δε θέλανε πλούτη και «μεγάλη ζωή». Θέλανε ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ και πιστέψανε σε αυτά.

Σε όλους αυτούς που τους αποκαλούν «αυτιστικά μέλη συντεχνίας» εκείνοι που με την ίδια ευκολία αποκαλούν την Ελληνική μας Σημαία «πανί».

Σε αυτούς που χαρακτηρίζουν «δημοσίους υπαλλήλους», ξεχνώντας όμως ότι είναι οι πιο κακοπληρωμένοι, αφοσιωμένοι στα πιστεύω τους (χωρίς ωράρια και 8ωρα), και με τις χειρότερες συνθήκες εργασίας «εργαζόμενοι»…

Σε όλους όσους υπηρέτησαν αυτό που αρκετοί πολιτικοί, επιφανή πρόσωπα και δημοσιολογούντες προσπαθούν με κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο και μέσο να αποφύγουν… 

Σε αυτούς που άκουσαν να ευχαριστεί ο ίδιος ο Πρωθυπουργός τους Αμερικάνους, αλλά όχι εκείνους που έχυσαν το αίμα τους για την πατρίδα…  

Σε αυτούς που ενώ ήταν μαζί μας, δίπλα μας, ξαφνικά σε μια στιγμή έκαναν το μεγάλο βήμα προς την αιωνιότητα… Δεν έχει σημασία εάν ήταν στα Υποβρύχια ή σε φρεγάτες, πιλότοι ή μηχανικοί, βατραχάνθρωποι, χειριστές πυραύλων ή πυροβόλων ή απλοί τυφεκιοφόροι…

Όλοι είχαν τον ίδιο σκοπό. Δεν έχει καν σημασία εάν ήταν Στρατηγοί, Κελευστές ή Σμηνίτες… 

Δεν έχει καθόλου σημασία αν λέγονταν ΚΑΡΑΘΑΝΑΣΗΣ, ΒΛΑΧΑΚΟΣ, ΓΙΑΛΩΨΟΣ, ΣΤΡΑΤΑΚΙΑΣ, ΠΟΛΥΧΡΟΝΑΚΗΣ, ΠΑΡΟΥΣΗΣ, ΚΟΚΚΙΝΗΣ, ΑΣΠΡΟΓΕΡΑΚΑΣ, ΜΑΥΡΟΓΙΩΡΓΟΣ, ΗΛΙΑΚΗΣ, ΑΝΑΣΤΑΣΑΚΗΣ ή ΜΠΑΛΑΤΣΟΥΚΑΣ.

Αν ακόμα - ακόμα λέγονταν Γιώργος, Κώστας, Νίκος, Δημήτρης, Γιάννης ή Μιχάλης… Είναι μόνο λίγοι από τους γνωστούς ήρωες. Υπάρχουν και τόσοι άλλοι άγνωστοι όμως που ήταν και αυτοί αδέλφια μας… Υπάρχουν και ζωντανοί – νεκροί που βιώνουν τον πόνο και την πικρία της τιμωρίας αυτού που αγάπησαν και τίμησαν…

Σε αυτούς που έδωσαν την ίδια τους τη ζωή για να ατενίζουμε το απέραντο γαλάζιο των Ελληνικών θαλασσών και τα Άγια χώματα που πολέμησαν και σκοτώθηκαν οι πρόγονοί μας, με σκοπό μια χώρα ΕΛΕΥΘΕΡΗ και ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ, που σέβεται και εκτιμά τα ανθρώπινα δικαιώματα στο πρόσωπο της κάθε ζώσας ψυχής, αλλά πρώτα και πάνω απ’ όλα είναι ΕΛΛΑΔΑ… Είναι ακόμα μαζί μας και μας εμπνέουν.

Μας καθοδηγούν και μας καθησυχάζουν ότι όσο υπάρχουν ακόμα τέτοιες ψυχές, η Ελλάδα δεν κινδυνεύει… Μας φωτίζουν με το παράδειγμά τους… Ας αφήσουμε ένα δάκρυ να κυλήσει για όλους αυτούς… Ας αφήσουμε την Ελλάδα να μπολιάσει την καρδιά και το «είναι» μας. Ας γίνουν ο φάρος που θα μας δείχνει το δρόμο στο σκοτάδι και στα δύσκολα!

Να περνάτε καλά αδέλφια εκεί πάνω και να είστε σίγουροι ότι εμείς που μείναμε πίσω, θα κρατάμε την Ελληνική σημαία ψηλά… Το Αιγαίο για πάντα θα είναι Ελληνικό για να καμαρώνετε από ψηλά που βρίσκεστε, το απέραντο γαλάζιο του και τον χρυσαφένιο ήλιο να λαμπυρίζει πάνω στα κύματά του!

Δε θα αφήσουμε σταγόνα του να φύγει από τον αέρα και σύννεφο να ρίξει τη βροχή από τους υδρατμούς του αλλού…!

Και εμείς που προλάβαμε και «φύγαμε» όρθιοι πριν τα 55 χρόνια μας, δεν είναι γιατί κουραστήκαμε. Είμαστε πάντα Έλληνες και θα πεθάνουμε Έλληνες και Ελεύθεροι, απλά και ανώνυμα σαν τους πολλούς.

Θα φυλάμε πάντα ακόμα και τον τελευταίο κόκκο Ελληνικής άμμου… Είμαστε πάντα έτοιμοι. Φύγαμε όμως με την ελπίδα να προλάβουμε να ζήσουμε για λίγο απλά, καθημερινά, δίπλα στην οικογένειά μας. Είμαστε όμως «ταγμένοι» σε ένα σκοπό και μια ιδέα… Και αν κάποιοι μας θεωρούν τελειωμένους και ξοφλημένους, να ξέρουν ότι έχουμε καρδιά και ψυχή.

Ας μην έχουμε στα χέρια μας αεροπλάνα, υποβρύχια, φρεγάτες, κανόνια, πυραύλους και άρματα. Έχουμε μυαλό, ιδανικά, αρχές, αξίες, φιλότιμο, πέννα και ξέρουμε να πολεμάμε για τα πιστεύω μας… 

Ντρεπόμαστε για κάποιους γραβατοφορεμένους, κουστουμάτους πολιτικάντηδες, που φυγομάχησαν και οπισθοχώρησαν, όχι σε κάποια μάχη αλλά στο γραφειάκι τους με ανοιχτό το κλιματιστικό, πίσω από χαρτιά και σφραγίδες, περιτριγυρισμένοι από κόλακες και αυλικούς…  Ας τους λυπηθεί ο Θεός…

Αλλοίμονο σε όσους δεν έχουν πιστεύω, ιδανικά και όραμα… ΑΣ ΑΝΑΨΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΕΝΑ ΚΕΡΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ, ΜΑ ΠΑΝΩ ΑΠ’ ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ…!

elora.gr

Ν.Χ.

Ο Χριστόδουλος των Ελλήνων! 28 Γενάρη, ημέρα μνήμης του Μακαριστού Πατέρα...

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου, Οικονομολόγος

Στις 28 Ιανουαρίου 2012 συμπληρώνονται τέσσερα χρόνια από την αποδημία του Μεγάλου Έλληνα Ιεράρχη, του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος, κυρίου Χριστοδούλου. 

Ο Μεγάλος αυτός αγωνιστής της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού, είχε βρει ένα μαγικό τρόπο επικοινωνίας με τους συνέλληνες. Με τους τρυφερούς αλλά συνάμα πύρινους λόγους του, κέρδιζε την εμπιστοσύνη και την αγάπη τους και τα μηνύματα του κηρύγματός του φώλιαζαν βαθειά μέσα στην καρδιά τους. 

Χαρισματική και μοναδική η επικοινωνία του με τους νέους, που πίστευε πραγματικά πως είναι το αύριο της πατρίδος μας και πρέπει να έχουν ιδανικά και πίστη στις ικανότητές τους.

« Ελάτε στην εκκλησία όπως είστε, με το τζην, με το σκουλαρίκι».

Γνώριζε ο Μακαριστός Χριστόδουλος πως την νεολαία πρώτα έπρεπε να την πλησιάσει με πιστικό τρόπο, να γίνει ένα με αυτούς, να δείξει πως κατανοεί τους προβληματισμούς τους και ακολούθως ήταν σίγουρος πως θα τον αποδέχονταν.

Έτσι, αργότερα όταν κατάλαβε πως γινόταν αποδεκτός από τους νέους και αφού τον ενημέρωσαν πως παντού οι νέοι, εκφράζονταν με την ατάκα «τον πάμε τον Χριστόδουλο» είπε την παροιμιώδη έκφραση για Ιεράρχη, «και εγώ σας πάω».

Έντονες και σκληρές οι αντιδράσεις του για όλα τα θέματα πολιτικής όταν ένιωθε πως ενοχλούσαν τον πατριωτισμό και την πίστη του χριστεπώνυμου πληρώματος. Αυτές οι παρεμβάσεις του, ενόχλησαν την πολιτεία και ήταν μοιραία η σύγκρουση με τους κρατούντες.

Το 2000 ήταν έντονη η αντιπαράθεσή του με τον Υπουργό Δικαιοσύνης, κ. Μιχάλη Σταθόπουλο για το ζήτημα της Αρχής προστασίας προσωπικών δεδομένων. Λίγους μήνες όμως μετά η σύγκρουση ήταν μετωπική και η αντιπαράθεση κτύπησε κόκκινο...

Ο πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, δηλώνει αντίθετος με την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες ( βουλή των Ελλήνων, 24 Μάιου 2000 ) ισχυριζόμενος ψευδώς πως την υπαγόρευσε η Ε.Ε.! Η αντίδραση της Ιεράς Συνόδου υπήρξε άμεση, με την διοργάνωση δύο λαοσυνάξεων, στην Θεσσαλονίκη (14 Ιουνίου) και στην Αθήνα (21 Ιουνίου). Εκατομμύρια λαού, ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του Χριστόδουλου στις δυο μεγαλύτερες πόλεις της Ελλάδος. Το επόμενο διάστημα όμως, το χάσμα μεταξύ εκκλησίας και πολιτείας μεγάλωσε και έδειχνε αγεφύρωτο.


Προ της ανυποχωρητικότητας της πολιτείας, η εκκλησία αποφάσισε στις 14 Σεπτεμβρίου την συλλογή υπογραφών και ζητούσε την ενεργοποίηση του άρθρου 44 του Συντάγματος περί διενέργειας δημοψηφίσματος (ο πρόεδρος της Δημοκρατίας προκηρύσσει με διάταγμα δημοψήφισμα για κρίσιμα Εθνικά θέματα που ρυθμίζουν κοινωνικό ζήτημα…). Η συλλογή διενεργήθηκε σε όλες τις εκκλησίες της Ελλάδος, διήρκησε περίπου ένα χρόνο και η συμμετοχή των τριών εκατομμυρίων πιστών που υπέγραψαν, υπήρξε αβίαστη και εκούσια.

Στις 29 Αυγούστου 2001 ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, παρέδωσε τις υπογραφές στον τότε Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, Κωστή Στεφανόπουλο. Το αίτημα της εκκλησίας της Ελλάδος δεν έγινε δεκτό και μέχρι σήμερα οι κρατούντες απαγορεύουν την έστω προαιρετική αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες!


Γι΄ αυτό το ανοικτό μέχρι τις ημέρες μας τεράστιο ζήτημα, εύλογα στον κάθε πολίτη γεννούνται τα παρακάτω ερωτήματα: 

1. Γιατί ο κ. Στεφανόπουλος ως Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, απέρριψε το δημοψήφισμα στην καταγεγραμμένη επιθυμία εκατομμυρίων πολιτών για την αναγραφή του θρησκεύματός τους στις ταυτότητες; Ποιος τον ώθησε ή τον ανάγκασε στην απόφαση παραβίασης του Συντάγματος της χώρας; 
2. Γιατί ο κ. Σημίτης ως Πρωθυπουργός, ισχυρίσθηκε ψευδώς πως την απαγόρευση της αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες, την υπαγόρευσε η κομισιόν, όταν η ίδια η Ε.Ε. τον είχε διαψεύσει δια στόματος του επιτρόπου κ. Kovacs και του τότε Αντιπροέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Fratini, οι οποίοι είχαν δηλώσει πως ουδέποτε απέστειλαν τέτοιο αίτημα στις Ελληνικές αρχές; 
3. Γιατί ο κ. Καραμανλής ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αφού συνυπόγραψε μαζί με την σύζυγό του το έντυπο της εκκλησίας μας για αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες, όταν αργότερα έγινε Πρωθυπουργός, δεν έκανε την επαναφορά; 

Τον Ιούνιο του 2007 διαγνώσθηκε πως ο Αρχιεπίσκοπος είχε χτυπηθεί από την επάρατο νόσο. Εγχειρίστηκε, έκανε θεραπεία, μετέβη για μεταμόσχευση στις ΗΠΑ αλλά δυστυχώς επέστρεψε χωρίς να γίνει η μεταμόσχευση επειδή η νόσος είχε κάνει πολλές μεταστάσεις και θα ήταν ανώφελη κάθε άλλη ιατρική ενέργεια. 


Παρά την βεβαρυμμένη υγεία, ποτέ δεν έχασε το σθένος του, την πίστη του και την προσπάθεια να δίνει συμβουλές και κουράγιο στους άλλους. Στις 28 Δεκεμβρίου 2007 βρήκε την δύναμη και το κουράγιο και ενόψει του νέου έτους, στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμά του προς τον Ελληνικό λαό, είπε μεταξύ των άλλων:

«κάθε Πρωτοχρονιά είναι συμβατική αφετηρία μιας νέας προσπάθειας. Κανείς ασφαλώς δεν θέλει να ζει σε ένα κόσμο παρακμής, αντιφάσεων, αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων, αδικίας και αμοραλισμού. Η κατάσταση δεν αλλάζει μαγικά και μηχανικά. Χρειάζονται να πολλαπλασιασθούν οι άνθρωποι που κάνουν αντίσταση. Που παραμένουν πιστοί στις παραδόσεις μας, στις αξίες μας, στην ιστορία μας και στους αγώνες μας. Οι αναθεωρητές πολύ κακή συγκυρία επέλεξαν για να γκρεμίσουν από τις καρδιές των Ελλήνων τα κάστρα των θυσιών. Σταθείτε όλοι όρθιοι στις επάλξεις σας και μην ξεπουλήσετε τα πρωτοτόκια σας. Διδάξτε στα παιδιά σας την αλήθεια, όπως την εβίωσαν οι αείμνηστοι Πατέρες μας. Ο λαός μας ξέρει να υπερασπίζεται τα ιερά και τα όσιά του. Το έχει κατά επανάληψη αποδείξει και θα το αποδείξει και πάλι. Αντίσταση και ανάκαμψη. Για να ξαναβρούμε ότι έχουμε χάσει, για να υπερασπισθούμε ότι κινδυνεύει. Με πατρική αγάπη και ευχές».

Ήταν η τελευταία επικοινωνία του Μακαριστού με το ποίμνιό του και ακόμη δεν μπορώ να πιστέψω, που βρήκε την δύναμη ψυχής για να απευθύνει αυτά τα λόγια στον Ελληνικό λαό, όταν γνώριζε πως σε λίγες ημέρες θα αποδημήσει εις Κύριο. Ίσως του έδινε δύναμη η μεγάλη του πίστη στον Θεό και η μεγάλη του αγάπη προς τον λαό του. Αυτό το μήνυμα, θεωρώ πως είναι μία μεγάλη παρακαταθήκη στις δύσκολες ημέρες που περνά ο τόπος μας και ο λαός μας. Είναι ένα μήνυμα προφητικό και φαντάζει σαν να το είπε χθες.

Έτσι στις 28 Ιανουαρίου άφησε την τελευταία του πνοή, υποκύπτοντας στην επάρατο νόσο. Ο Ελληνισμός και η Ορθοδοξία έγιναν σε μία ημέρα φτωχότεροι. Χάθηκε εκείνος που τους έδινε ελπίδα, που μιλούσε στις καρδιές τους και στην συνείδησή τους, που τους ανύψωνε το ηθικό και το φρόνημα, χάθηκε η ψυχή τους.

Ο Χριστόδουλος δεν ήταν μόνο Μέγας Ιεράρχης, ήταν Εθνικό Σύμβολο! Εξύψωσε την εκκλησία στα μάτια και τις ψυχές του λαού μας, αλλά ύψωσε και τα Εθνικά λάβαρα και πρωτοστάτησε, όχι μόνο στην σωτηρία της Χριστιανικής ψυχής μας, αλλά και στην σωτηρία της Εθνικής μας ψυχής.

Η απουσία του, κάθε μέρα γίνεται και πιο αισθητή, στις ζοφερές και ταραχώδεις ημέρες που περνάει η πατρίδα μας. Το κενό που άφησε είναι τεράστιο και δυστυχώς δεν υπάρχει κανένας που θα μπορούσε στο ελάχιστο να το αναπληρώσει.

Δυστυχώς, η Ελλάδα μας σήμερα είναι ένα ακέφαλο πτώμα που το κατασπαράσσουν τα όρνεα της νέας τάξεως πραγμάτων και της παγκοσμιοποίησης. Χαμογελούν και χορεύουν όλοι οι πολιτικάντηδες που ξεπουλούν την χώρα και πτωχεύουν τον λαό της. Όλοι εκείνοι οι διεθνιστές αριστερολάγνοι, οι καλοβολεμένοι των ΜΜΕ, που τρέμουν να μιλήσουν για τα Εθνικά θέματα, μήπως και τους μαλώσει «ο μεγάλος αδελφός».

Στις 28 Ιανουαρίου 2008, έφυγε ο Χριστόδουλος των Ελλήνων!

«Ο πρωτοπόρος, ο κοινωνικός εργάτης, ο άνθρωπος που διήνυσε όλη του την ζωή, διακονώντας τον θείο λόγο με πολυμέρεια, οξυδέρκεια, γλαφυρότητα, αγωνιστικότητα, ελευθερία, σεβασμό προς τον άνθρωπο, αφοσίωση στην Ορθόδοξη πίστη, αγάπη προς την πατρίδα» (από τον επικήδειο του Μητροπολίτου Σερρών, Θεολόγου για τον μακαριστό, στην Ιερά Μητρόπολη των Αθηνών).

Ο λαός μας ΠΟΤΕ δεν ξέχασε τον άνθρωπό του . Το απέδειξε και το Σάββατο 22 Ιανουαρίου 2011, που η εφημερίδα «Δημοκρατία» στην έκδοσή της, είχε ένθετο αφιέρωμα στο Χριστόδουλο και από τις 11 το πρωί σε κανένα περίπτερο της Αθήνας δεν υπήρχε ούτε ένα φύλλο της εφημερίδας για δείγμα!


ΑΓΙΕ ΠΑΤΕΡΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΕ
ΑΙΩΝΙΑ ΣΟΥ Η ΜΝΗΜΗ




http://gianniotis.blogspot.com/2012/01/blog-post_6124.html

«Το μόνο που είδα ήταν μια σκιά» - Συντετριμμένος ο 24χρονος που παρέσυρε τον Θ. Αγγελόπουλο

«Το μόνο που είδα ήταν μια σκιά. Δεν έφταιγα εγώ. Λυπάμαι». Συντετριμμένος ο νεαρός ειδικός φρουρός που παρέσυρε τον Θ. Αγγελόπουλο κατέθεσε για το μοιραίο τροχαίο. 

Ο 24χρονος βρέθηκε την Τετάρτη στην Εισαγγελία Πειραιά για να καταθέσει σχετικά με το τροχαίο δυστύχημα στον περιφερειακό της Δραπετσώνας, που κόστισε τη ζωή στον μεγάλο Έλληνα σκηνοθέτη. 

«Δεν έτρεχα, αλλά είχε κακό φωτισμό. Το μόνο που είδα ήταν μια σκιά. Δεν έφταιγα», είπε ο νεαρός άνδρας, που παρέσυρε με το μηχανάκι του τον Θ. Αγγελόπουλο, τραυματίζοντας τον σοβαρά, πριν αφήσει την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο, βυθίζοντας στο πένθος την Ελλάδα και όχι μόνο. 

Όπως κατέθεσε ο 24χρονος, δεν είδε τον Θ. Αγγελόπουλο γιατί δε φορούσε φωσφορίζων γιλέκο, όπως τα υπόλοιπα μέλη του συνεργείου, ενώ πέρασε, σύμφωνα πάντα με την κατάθεση, πάνω από το προστατευτικό κιγκλίδωμα και επιχείρησε να διασχίσει το δρόμο. 

«Λυπάμαι πολύ για τον θάνατο του Θεόδωρου Αγγελόπουλου, ενός τόσο σημαντικού ανθρώπου, δεν έφταιγα για το τροχαίο», είπε συντετριμμένος ο 24χρονος.




http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=118505&catid=3

Ίμια 1996: Τιμή και Δόξα…

Τιμή και δόξα σε αυτούς που θυσίασαν ό,τι πολυτιμότερο είχαν στο βωμό της πατρίδας. Την ίδια τους τη ζωή. Σε αυτούς που πίστεψαν σε πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια, ιδανικά, ήθη, έθιμα, θεσμούς και αξίες.

Σε αυτούς που μοιραστήκαμε μαζί τις ίδιες χαρές, τις ίδιες λύπες, ανησυχίες, τα ίδια ξενύχτια, σε αυτούς που φλερτάραμε μαζί τον κίνδυνο, που υπερβάλλαμε τον εαυτό μας και θυσιάσαμε τα νιάτα μας. Σε όλους αυτούς που μέσα στην καρδιά μας έκαιγε η ίδια σπίθα. Σε όλους αυτούς που κοιμόμασταν και ξυπνάγαμε με τα ίδια όνειρα και τις ίδιες προσδοκίες.

Σε όλους αυτούς που οργώσαμε μαζί θάλασσες, ουρανούς και κάθε σπιθαμή της Ελληνικής γης, ταξιδέψαμε, καταδυθήκαμε και πετάξαμε μαζί και που φουσκώναμε από υπερηφάνεια κάθε φορά που φορούσαμε την Ελληνική σημαία στο μπράτσο…

Σε όλους αυτούς που ήταν μαζί μας στον καθημερινό πόλεμο (μεταφορικά ή κυριολεκτικά) για την Πατρίδα και τα σύμβολά της, την Ελευθερία και πάνω απ’ όλα για το αύριο των παιδιών μας… Που ποτέ δε σκύψανε και ποτέ δεν προσκυνήσανε κανέναν. Δε θέλανε πλούτη και «μεγάλη ζωή». Θέλανε ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ και πιστέψανε σε αυτά.

Σε όλους αυτούς που τους αποκαλούν «αυτιστικά μέλη συντεχνίας» εκείνοι που με την ίδια ευκολία αποκαλούν την Ελληνική μας Σημαία «πανί». Σε αυτούς που χαρακτηρίζουν «δημοσίους υπαλλήλους», ξεχνώντας όμως ότι είναι οι πιο κακοπληρωμένοι, αφοσιωμένοι στα πιστεύω τους (χωρίς ωράρια και 8ωρα), και με τις χειρότερες συνθήκες εργασίας «εργαζόμενοι»…

Σε όλους όσους υπηρέτησαν αυτό που αρκετοί πολιτικοί, επιφανή πρόσωπα και δημοσιολογούντες προσπαθούν με κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο και μέσο να αποφύγουν… Σε αυτούς που άκουσαν να ευχαριστεί ο ίδιος ο Πρωθυπουργός τους Αμερικάνους, αλλά όχι εκείνους που έχυσαν το αίμα τους για την πατρίδα…

Σε αυτούς που ενώ ήταν μαζί μας, δίπλα μας, ξαφνικά σε μια στιγμή έκαναν το μεγάλο βήμα προς την αιωνιότητα… Δεν έχει σημασία εάν ήταν στα Υποβρύχια ή σε φρεγάτες, πιλότοι ή μηχανικοί, βατραχάνθρωποι, χειριστές πυραύλων ή πυροβόλων ή απλοί τυφεκιοφόροι…

Όλοι είχαν τον ίδιο σκοπό. Δεν έχει καν σημασία εάν ήταν Στρατηγοί, Κελευστές ή Σμηνίτες… Δεν έχει καθόλου σημασία αν λέγονταν

ΚΑΡΑΘΑΝΑΣΗΣ,
ΒΛΑΧΑΚΟΣ,
ΓΙΑΛΩΨΟΣ,
ΣΤΡΑΤΑΚΙΑΣ,
ΠΟΛΥΧΡΟΝΑΚΗΣ,
ΠΑΡΟΥΣΗΣ,
ΚΟΚΚΙΝΗΣ,
ΑΣΠΡΟΓΕΡΑΚΑΣ,
ΜΑΥΡΟΓΙΩΡΓΟΣ,
ΗΛΙΑΚΗΣ,
ΑΝΑΣΤΑΣΑΚΗΣ ή
ΜΠΑΛΑΤΣΟΥΚΑΣ.

Αν ακόμα - ακόμα λέγονταν Γιώργος, Κώστας, Νίκος, Δημήτρης, Γιάννης ή Μιχάλης… Είναι μόνο λίγοι από τους γνωστούς ήρωες. Υπάρχουν και τόσοι άλλοι άγνωστοι όμως που ήταν και αυτοί αδέλφια μας… Υπάρχουν και ζωντανοί – νεκροί που βιώνουν τον πόνο και την πικρία της τιμωρίας αυτού που αγάπησαν και τίμησαν…

Σε αυτούς που έδωσαν την ίδια τους τη ζωή για να ατενίζουμε το απέραντο γαλάζιο των Ελληνικών θαλασσών και τα Άγια χώματα που πολέμησαν και σκοτώθηκαν οι πρόγονοί μας, με σκοπό μια χώρα ΕΛΕΥΘΕΡΗ και ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ, που σέβεται και εκτιμά τα ανθρώπινα δικαιώματα στο πρόσωπο της κάθε ζώσας ψυχής, αλλά πρώτα και πάνω απ’ όλα είναι ΕΛΛΑΔΑ… Είναι ακόμα μαζί μας και μας εμπνέουν.

Μας καθοδηγούν και μας καθησυχάζουν ότι όσο υπάρχουν ακόμα τέτοιες ψυχές, η Ελλάδα δεν κινδυνεύει… Μας φωτίζουν με το παράδειγμά τους… Ας αφήσουμε ένα δάκρυ να κυλήσει για όλους αυτούς… Ας αφήσουμε την Ελλάδα να μπολιάσει την καρδιά και το «είναι» μας.
Ας γίνουν ο φάρος που θα μας δείχνει το δρόμο στο σκοτάδι και στα δύσκολα...

Να περνάτε καλά αδέλφια εκεί πάνω και να είστε σίγουροι ότι εμείς που μείναμε πίσω, θα κρατάμε την Ελληνική σημαία ψηλά…
Το Αιγαίο για πάντα θα είναι Ελληνικό για να καμαρώνετε από ψηλά που βρίσκεστε, το απέραντο γαλάζιο του και τον χρυσαφένιο ήλιο να λαμπυρίζει πάνω στα κύματά του…

Δε θα αφήσουμε σταγόνα του να φύγει από τον αέρα και σύννεφο να ρίξει τη βροχή από τους υδρατμούς του αλλού…!
Και εμείς που προλάβαμε και «φύγαμε» όρθιοι πριν τα 55 χρόνια μας, δεν είναι γιατί κουραστήκαμε. Είμαστε πάντα Έλληνες και θα πεθάνουμε Έλληνες και Ελεύθεροι, απλά και ανώνυμα σαν τους πολλούς.

Θα φυλάμε πάντα ακόμα και τον τελευταίο κόκκο Ελληνικής άμμου… Είμαστε πάντα έτοιμοι. Φύγαμε όμως με την ελπίδα να προλάβουμε να ζήσουμε για λίγο απλά, καθημερινά, δίπλα στην οικογένειά μας. Είμαστε όμως «ταγμένοι» σε ένα σκοπό και μια ιδέα… Και αν κάποιοι μας θεωρούν τελειωμένους και ξοφλημένους, να ξέρουν ότι έχουμε καρδιά και ψυχή.

Ας μην έχουμε στα χέρια μας αεροπλάνα, υποβρύχια, φρεγάτες, κανόνια, πυραύλους και άρματα. Έχουμε μυαλό, ιδανικά, αρχές, αξίες, φιλότιμο, πέννα και ξέρουμε να πολεμάμε για τα πιστεύω μας… Ντρεπόμαστε για κάποιους γραβατοφορεμένους, κουστουμάτους πολιτικάντηδες, που φυγομάχησαν και οπισθοχώρησαν, όχι σε κάποια μάχη αλλά στο γραφειάκι τους με ανοιχτό το κλιματιστικό, πίσω από χαρτιά και σφραγίδες, περιτριγυρισμένοι από κόλακες και αυλικούς… Ας τους λυπηθεί ο Θεός…

Αλίμονο σε όσους δεν έχουν πιστεύω, ιδανικά και όραμα… Ας ανάψουμε λοιπόν ένα κερί για όλους αυτούς, μα πάνω απ’ όλα για την Ελλάδα μας…!




http://kostasxan.blogspot.com

Σαν σήμερα 23 Απριλίου,"έφυγε" από τη ζωή ο Εθνάρχης Κωνσταντίνος Καραμανλής

 

Γεννήθηκε στη σημερινή Πρώτη (τότε Κιούπκιοϊ) του σημερινού νομού Σερρών στη τουρκοκρατούμενη τότε Μακεδονία. Πατέρας του ήταν ο Γεώργιος Καραμανλής, δάσκαλος και καπνοκαλλιεργητής ο οποίος πολέμησε στους Μακεδονικούς Αγώνες στο διάστημα 1904–1908 και μητέρα του η Φωτεινή Δολόγλου. Είχε τρεις αδελφούς και τρεις αδελφές που κατά σειρά ......γέννησης ήταν η Όλγα (1911), ο Αλέκος (1914), η Αθηνά (1917), η Αντιγόνη (1921), ο Γραμμένος (1925) και ο Αχιλλέας (1929).

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αφού ολοκλήρωσε τη στοιχειώδη εκπαίδευσή του στη γενέτειρά του συνέχισε τη δευτεροβάθμια στα Γυμνάσια Νέας Ζίχνης και Σερρών. Την εποχή εκείνη μεγάλη ευεργεσία στην οικογένεια του Γ. Καραμανλή πρόσφερε ο τότε καθηγητής και βουλευτής Σερρών Αθανάσιος Αργυρός οποίος μετά τις σαρωτικές σε βάρος του Βενιζέλου εκλογές του 1920 περιελήφθη στη κυβέρνηση του Δημητρίου Γούναρη. Τότε ο Α. Αργυρός ανέλαβε την επιμόρφωση του πρωτότοκου Κωνσταντίνου Καραμανλή στην Αθήνα όπου και τον εισήγαγε οικότροφο στο Αθηναϊκό Λύκειο Μεγαρέως (στο Παγκράτι) προκειμένου στη συνέχεια να σπουδάσει δικηγόρος.

Άσκησε τη δικηγορία στις Σέρρες, και εισήλθε στην πολιτική με το Λαϊκό Κόμμα, με το οποίο εκλέχθηκε βουλευτής Σερρών για πρώτη φορά το 1935 στην ηλικία των 28 ετών. Επανεξελέγη βουλευτής το 1936, στις τελευταίες εκλογές πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Πρώτη πρωθυπουργία

Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Καραμανλής ανέβηκε γρήγορα τα σκαλιά της ελληνικής πολιτικής αναλαμβάνοντας τελικά το Υπουργείο Δημοσίων Έργων στην κυβέρνηση του Ελληνικού Συναγερμού υπό τον πρωθυπουργό Αλέξανδρο Παπάγο. Λόγω της απρόσμενα υψηλής του απόδοσης στο Υπουργείο, όταν πέθανε ο Παπάγος και επρόκειτο να βρεθεί ο αντικαταστάτης του, ο βασιλιάς Παύλος πρότεινε αμέσως τον νέο Καραμανλή για πρωθυπουργό. Για να το κάνει αυτό, ο βασιλιάς παρέκαμψε τον Στέφανο Στεφανόπουλο και τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, δύο έμπειρους πολιτικούς του Συναγερμού οι οποίοι είχαν ευρέως θεωρηθεί ως οι πιθανότεροι αντικαταστάτες του Παπάγου. 

 

Ο Καραμανλής έγινε για πρώτη φορά πρωθυπουργός στα μέσα του 1955 αμέσως μετά τον θάνατο του Παπάγου, εξασφαλίζοντας λίγο αργότερα κοινοβουλευτική πλειοψηφία στις εκλογές του 1956. Σε αυτές επανίδρυσε το κόμμα του Συναγερμού με το νέο όνομα Εθνική Ριζοσπαστική Ένωσις (Ε.Ρ.Ε.) και με αυτό κέρδισε την πρώτη του κοινοβουλευτική πλειοψηφία, με την εφαρμογή του λεγόμενου «τριφασικού» εκλογικού συστήματος, παρά το γεγονός ότι η ΕΡΕ, σε απόλυτους αριθμούς ψήφων, είχε έρθει δεύτερο κόμμα (ΕΡΕ 47,3%, Δημοκρ. Ένωση 48,15%). Το εκλογικό αυτό σύστημα προέβλεπε πλειοψηφικό και ενισχυμένη αναλογική στις περιφέρειες που ήταν πρώτο κόμμα η ΕΡΕ και απλή αναλογική στις υπόλοιπες, εξασφαλίζοντας έτσι στην ΕΡΕ τον μέγιστο αριθμό εδρών. Εξασφάλισε επίσης την πλειοψηφία στις εκλογές του 1958 και του 1961. Οι τελευταίες χαρακτηρίστηκαν εκλογές «βίας και νοθείας» από τα άλλα κόμματα, την Ένωση Κέντρου και την ΕΔΑ, μολονότι αυτές δε διεξήχθησαν από την κυβέρνηση Καραμανλή, αλλά από υπηρεσιακή κυβέρνηση υπό τον Κ. Δόβα, το σχηματισμό της οποίας το Κέντρο χαιρέτησε ως δική του νίκη.

 

Παρά ταύτα, ο τότε αρχηγός της ΕΚ και βασικός αντίπαλος του Καραμανλή Γεώργιος Παπανδρέου κήρυξε με αφορμή αυτές τις εκλογές τον «ανένδοτο αγώνα» για την «υπεράσπισιν και αποκατάστασιν της δημοκρατίας», ο οποίος τελικά συνδυάστηκε με άκρατη παροχολογία και με τη δυσαρέσκεια του Στέμματος για το δημοκρατικότερο Σύνταγμα που προωθούσε η κυβέρνηση και οδήγησε στην ανατροπή του Καραμανλή.Αξιοσημείωτη είναι πάντως η κρίση του ίδιου του Καραμανλή για το πραγματικό περιεχόμενο του "ανένδοτου αγώνα": "Υπήρχαν στιγμές, όπως βεβαιούν οι συνεργάτες του (ενν. του Γ. Παπανδρέου),που και ο ίδιος, προ του χάους που προκαλούσε, ετρόμαζε.Ήταν όμως αιχμάλωτος του Ανενδότου Αγώνος και του κλίματος που είχε δημιουργήσει." Το 1959 υπέγραψε τις Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου με τις οποίες τερματίστηκε η βρετανική κυριαρχία επί της Κύπρου και ιδρύθηκε ανεξάρτητο Κυπριακό κράτος με εγγυήτριες δυνάμεις την Ελλάδα, την Τουρκία και τη Μ. Βρετανία.

Οικονομικό έργο

Η πρώτη πρωθυπουργία του χαρακτηρίστηκε από την οικονομική πρόοδο της χώρας αλλά και από το ανώμαλο πολιτικό κλίμα της εποχής. Ο Καραμανλής το 1959 ανήγγειλε ένα πενταετές σχέδιο (1960-1964) για την ελληνική οικονομία εστιασμένο στη βελτίωση της γεωργικής και βιομηχανικής παραγωγής, την επένδυση σε υποδομές και την προώθηση του τουρισμού. Οι μεταρρυθμίσεις του στην οικονομία απέδωσαν. Κατά το 1955-1963 η Ελλάδα γνώρισε πολύ ισχυρή άνοδο της οικονομίας. Το ΑΕΠ κατά κεφαλήν, παρά την σημαντική αύξηση πληθυσμού κατά περίπου 7%, ανέβηκε περίπου 62% ή περίπου 6,2% ετησίως. Η ανεργία έπεσε στο περίπου 4,5% βοηθούμενη και από την αυξανόμενη μετανάστευση (σε Γερμανία και αλλού) και ο πληθωρισμός σταθεροποιήθηκε στο περίπου 2% (πηγή: Penn World Tables). Όλη αυτήν την περίοδο η Ελλάδα συνέκλινε ταχύτατα με τον ανεπτυγμένο κόσμο της εποχής, δηλαδή την ΕΟΚ, την Μ. Βρετανία και τις ΗΠΑ.

Δεύτερη πρωθυπουργία

Στα μέσα του Απριλίου το 1967. Μετά την πτώση του δικτατορικού καθεστώτος της Χούντας των Συνταγματαρχών στις 24 Ιουλίου του 1974, ο Καραμανλής επέστρεψε στην Αθήνα με το αεριωθούμενο αεροπλάνο της γαλλικής προεδρίας το οποίο έθεσε στη διάθεση του ο γάλλος πρόεδρος Βαλερί Ζισκάρ ντ' Εσταίν, στενός προσωπικός του φίλος. Έγινε πρωθυπουργός με μεγάλη δημόσια υποστήριξη, κυρίως επειδή θεωρήθηκε ως η καλύτερη διαθέσιμη λύση. Σχημάτισε αμέσως κυβέρνηση εθνικής ενότητας προκειμένου να ασχοληθεί αμέσως με την κρίση της Κύπρου και για να αποκαταστήσει τους δημοκρατικούς θεσμούς στην Ελλάδα. Νομιμοποίησε το Κ.Κ.Ε., αλλά δεν κατάργησε αμέσως τη λογοκρισία και ήταν αρχικά επιεικής με τα μέλη του πραξικοπήματος του 1967 που διατηρούσαν ακόμα ισχυρές θέσεις στις Αρχές Ασφαλείας και τις ένοπλες δυνάμεις.

Εντούτοις, τελικά τα περισσότερα υπολείμματα του καθεστώτος των συνταγματαρχών, τα λεγόμενα «σταγονίδια», εκδιώχθηκαν από τον κρατικό μηχανισμό. Ήταν ο πρωθυπουργός σε διάφορα σημαντικά σημεία της διαδικασίας εκδημοκρατισμού, ειδικότερα στη δίκη των δικτατόρων (στους οποίους αποδόθηκε η ποινή του θανάτου για εσχάτη προδοσία και ανταρσία, που τελικά μετατράπηκε με απόφαση του ίδιου σε ισόβια φυλάκιση, απόφαση που προσπάθησε να εκτονώσει με τη φράση "όταν λέμε ισόβια εννοούμε ισόβια"), στην οργάνωση των ελεύθερων κοινοβουλευτικών εκλογών, στο δημοψήφισμα του 1974 για την κατάργηση της μοναρχίας και την καθιέρωση της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, τη σύνταξη και ψήφιση του συντάγματος του 1975 και την εισδοχή της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (Ε.Ο.Κ.).

Το 1974, ο Καραμανλής ίδρυσε το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας με το οποίο κέρδισε το 1974 και το 1977 τις εθνικές εκλογές και υπηρέτησε ως πρωθυπουργός μέχρι το 1980, όταν παραιτήθηκε μετά από την υπογραφή της συνθήκης προσχώρησης της Ελλάδας στην ΕΟΚ. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Γεώργιος Ράλλης.

Πρώτη και δεύτερη προεδρία

Το ελληνικό κοινοβούλιο εξέλεξε τον Καραμανλή Πρόεδρο της Δημοκρατίας στα μέσα του 1980, θέση την οποία υπηρέτησε έως το 1985. Παραιτήθηκε πρόωρα, λίγους μήνες πριν τη λήξη της θητείας του, όταν ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου ανακοίνωσε ότι το κόμμα του δε θα υποστήριζε την επανεκλογή του, αλλά θα πρότεινε τον Χρήστο Σαρτζετάκη για νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Το 1990 επανεκλέχθηκε Πρόεδρος από την κυβερνητική πλειοψηφία της Νέας Δημοκρατίας με αρχηγό τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και υπηρέτησε μέχρι το 1995, όταν τον διαδέχθηκε στην Προεδρία ο Κωστής Στεφανόπουλος.

Ο Καραμανλής αποσύρθηκε από την πολιτική το 1995, στην ηλικία των 88 ετών, έχοντας κερδίσει 5 κοινοβουλευτικές εκλογές και έχοντας διατελέσει 14 έτη πρωθυπουργός, 10 έτη Πρόεδρος της Δημοκρατίας, και συνολικά περισσότερο από 60 έτη στην ενεργό πολιτική. Για τη μακροχρόνια υπηρεσία του στη δημοκρατία και την ευρωπαϊκή ενότητα, του απονεμήθηκε το 1978 το διάσημο βραβείο Καρλομάγνου. Πέθανε μετά από σύντομη ασθένεια το 1998, σε ηλικία 91 ετών. Τα αρχεία του φυλάσσονται στο Ίδρυμα «Κωνσταντίνος Καραμανλής».