Ο Παπανδρέου σε διατεταγμένη υπηρεσία τίνος μας έβαλε στο ΔΝΤ; Διαβάστε το σχέδιο των τεσσάρων σημείων που βλέπουμε να εφαρμόζεται και στην Ελλάδα μας...

Όπως και οι περισσότεροι Έλληνες, υποθέτω, εδώ και δυο χρόνια προσπαθώ να καταλάβω πώς και γιατί υποταχθήκαμε στο ΔΝΤ.  Ποιοί εισηγήθηκαν την ιδέα στον κ. Παπανδρέου και πως την αιτιολόγησαν. Γιατί, για ένα πράγμα είμαι σχεδόν βέβαιος: δεν το σκέφθηκε μόνος του ο κ. Παπανδρέου. Δεν γνώριζε άλλωστε και οικονομικά…

Μου προκαλούσαν, επίσης, απορίες εκείνα τα ραντεβού του τέως πρωθυπουργού  με τον Στιγκλιτς, τον Ρουμπινί, τον Σόρος, τον Πόλσον. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά κυρίως γιατί οι άνθρωποι αυτοί, είτε έχουν δικές τους εταιρείες και κερδοσκοπούν (τη δουλειά τους κάνουν δηλαδή), είτε παρέχουν συμβουλές σε  άλλες εταιρείες. Θέλω να πώ ότι  οι συμβουλές τους δεν μπορεί να έρχονται σε αντίθεση με τα συμφέροντα τους.  Θεωρούσα ότι δεν συνάδει με το αξίωμα ενός πρωθυπουργού να συναντάται,  και μάλιστα στο Γραφείο του, με τέτοιους ιδιώτες.

Τις απορίες μου τις ενίσχυσαν τα όσα είπε ο κ. Χρυσοχοϊδης στον Αλέξη Παπαχελά, όπου λίγο πολύ παραδέχθηκε ότι μπορούσαμε να είχαμε αποφύγει το μνημόνιο. Και δεν είναι μόνον ο κ. Χρυσοχοϊδης. Ένας ένας και οι υπόλοιποι διεκδικητές της καρέκλας του κ. Παπανδρέου στο ΠΑΣΟΚ  σπεύδουν τώρα εκ των υστέρων και αφού έχει συντελεσθεί η καταστροφή της χώρας να διαχωρίσουν τη θέση τους από τις τραγικές επιλογές του αρχηγού τους.

Χθές διάβασα στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ένα, άκρως ενδιαφέρον,  άρθρο της κ. Ζέζας Ζήκου. Το παραθέτω αυτούσιο, γιατί εξηγεί πολλά πράγματα.

Κώστας Ροδινός

Το ταγκό… της Ελλάδας με την Αργεντινή

Της Ζέζας Ζήκου

Το «σενάριο Αργεντινής» ήταν πάντα προσφιλές στον Τζόζεφ Στίγκλιτς. Ηδη από το 2010 ο Αμερικανός νομπελίστας οικονομολόγος έλεγε τα εξής «σπουδαία»: «Η Αργεντινή αποτελεί ένα καλό παράδειγμα. Αφού υποτίμησε το νόμισμά της και αναδιάρθρωσε το χρέος της, πλήρωσε ένα υψηλό τίμημα. Γνώρισε όμως στη συνέχεια έξι χρόνια ανάπτυξης, που της επέτρεψαν να μειώσει το ποσοστό της φτώχειας από 40% σε 13%. Η ανεργία της είναι σήμερα μικρότερη από εκείνη που γνωρίζουν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Μπορεί να μη λύθηκαν όλα τα προβλήματά της, αλλά η κατάσταση είναι σήμερα αντικειμενικά καλύτερη από ό, τι πριν. Βγαίνοντας από το ευρώ και αναδιαρθρώνοντας το χρέος τους, η Ελλάδα και η Ισπανία θα ανακτούσαν την ανταγωνιστικότητά τους. Δεν θα είχαν βέβαια πλέον πρόσβαση στις κεφαλαιαγορές, αλλά αυτό συμβαίνει ήδη με την Ελλάδα. Αυτό που τους συμβαίνει σήμερα είναι η χειρότερη δυνατή τιμωρία…».

Ανάλογες απόψεις έχει διατυπώσει και ο άλλος Αμερικανός νομπελίστας, ο Πολ Κρούγκμαν. Οι δύο οικονομολόγοι δεν μπορεί ασφαλώς να κατηγορηθούν για άγνοια. Ούτε για δόλο, ότι θα ήθελαν ας πούμε την κατάρρευση του ευρώ γιατί το είδαν από την αρχή με κακό μάτι.

Το πιο σουρεαλιστικό από όλα είναι ότι τους διαψεύδει ο «μοιραίος» υπουργός Οικονομικών της Αργεντινής Ντομίνγκο Καβάγιο, που τη δεκαετία του ’90 επεξεργάστηκε και εφήρμοσε τη λεγόμενη «στρατηγική της Αργεντινής» κατ’ απαίτησιν του ΔΝΤ. Και μας προειδοποιεί ότι μια τέτοια στρατηγική θα ισοδυναμούσε με αυτοκτονία!

Οι Αμερικανοί οικονομολόγοι υποστηρίζουν ότι η εμπειρία από τις χώρες που ακολούθησαν τον δρόμο της Αργεντινής έδειξε πως η διαγραφή ενός σημαντικού μέρους του χρέους μιας χώρας δεν κάνει την οικονομία της λιγότερο αλλά περισσότερο αξιόπιστη! Οσο για τον δικαστικό δρόμο που θα μπορούσαν να ακολουθήσουν οι δανειστές, υπάρχει μια βασική παραδοχή του διεθνούς δικαίου πως καμία κυρίαρχη χώρα δεν μπορεί να υποχρεωθεί να συνομολογήσει την οικονομική αυτοκτονία της, εξαναγκαζόμενη σε μέτρα λιτότητας που θα εξανδραποδίσουν τον λαό της. Τα κράτη είναι κυρίαρχα. Και όταν δεν το αντιλαμβάνονται αυτό οι κυβερνήσεις τους, το αντιλαμβάνονται οι λαοί τους.

Ο Τζόζεφ Στίγκλιτς είναι ένας από τους πλέον διάσημους, αλλά κυρίως από τους πλέον αμφιλεγόμενους Αμερικανούς οικονομολόγους. Λοιπόν, αυτός ο νομπελίστας (!) έπεισε τον Παπανδρέου να σύρει τη χώρα στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, με το επιχείρημα πως «θα μπορούσε το Ταμείο να μας παράσχει προστασία έναντι των κερδοσκοπικών πιέσεων στα ελληνικά ομόλογα».

Αντίθετα, όμως, τα ελληνικά ομόλογα μπήκαν στο στόμα του διαβόλου… ανοίγοντας την όρεξη για βίαιες επιθέσεις κατά των ομολόγων και των λοιπών ευάλωτων οικονομιών της Ευρωζώνης.

Ο Στίγκλιτς έχει υπηρετήσει τους σύγχρονους δεσμοφύλακες του χρέους, την Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Οταν έλαβε το βραβείο Νομπέλ για την Οικονομία, πριν από δέκα χρόνια, είχε αποκαλύψει στον δημοσιογράφο Γκρεγκ Πάλαστ της βρετανικής εφημερίδας Observer το πώς γεμίζουν σήμερα οι σύγχρονες φυλακές του χρέους με ολόκληρους λαούς. «Αναλύουμε ξεχωριστά την οικονομία κάθε χρεωμένης χώρας», έλεγε τότε ο Στίγκλιτς. «Και παραδίδουμε σε κάθε υπουργό ένα πανομοιότυπο πρόγραμμα που αποτελείται από τέσσερα στάδια».

Πρώτο στάδιο: οι ιδιωτικοποιήσεις. Ή, ακριβέστερα, το «λάδωμα». Γιατί οι ηγέτες αυτών των χωρών ξεπουλούσαν πρόθυμα τις δημόσιες υπηρεσίες των χωρών τους!

Δεύτερο στάδιο: Η απελευθέρωση στην κυκλοφορία του κεφαλαίου. Θεωρητικά, η απελευθέρωση επιτρέπει την εισροή και την εκροή κεφαλαίων. Στην πράξη, όμως, τα κεφάλαια έφευγαν μόνο έξω. Εμπαιναν για κερδοσκοπία στην αγορά ακινήτων και έφευγαν στον πρώτο κίνδυνο. Υστερα οι χώρες τα «καλόπιαναν» για να επιστρέψουν με αστρονομικά επιτόκια, που συνέτριβαν τις οικονομίες τους και τα δημόσια ταμεία τους.

Τρίτο στάδιο: Η προσαρμογή στις αγοραίες τιμές. Ενας ευφημισμός για αυξήσεις στις τιμές των τροφίμων, του νερού και του φυσικού αερίου. «Οι ταραχές που ακολουθούσαν ήταν μια επώδυνη φυσική συνέπεια», συνεχίζει ο Στίγκλιτς.

Τέταρτο στάδιο: Το «άνοιγμα» της οικονομίας. Ο Στίγκλιτς το παραλληλίζει με τους πολέμους του οπίου. Οι ισχυρές χώρες υποχρέωναν τις ασθενέστερες να ανοίξουν τα σύνορά τους στα προϊόντα τους, ενώ ταυτόχρονα προστάτευαν τις δικές τους αγορές από τα δικά τους.

antinews

Ξεκινά η δίκη του προέδρου που έστειλε την Αργεντινή στο ΔΝΤ και μετά...την έκανε με ελικόπτερο!

Ο πρώην πρόεδρος της Αργεντινής, Φερνάντο Ντε Λα Ρουά, ο φυγόμαχος πολιτικός που κυριολεκτικά το έσκασε εγκαταλείποντας αναίσχυντα το προεδρικό μέγαρο με ελικόπτερο (!) όταν χρεοκόπησε η χώρα του το 2001, καλείται 10 ολόκληρα χρόνια μετά να λογοδοτήσει απέναντι στο λαό του για τις τεράστιες ευθύνες του και τις πράξεις του, με την κατηγορία της διαφθοράς, σε μεγάλη δίκη που έχει προγραμματιστεί να ξεκινήσει στις 22 Νοεμβρίου και στην οποία έχουν κληθεί να καταθέσουν 300 μάρτυρες!

Η κυβέρνηση του Ντε Λα Ρουά, ο οποίος ήταν πρόεδρος από το 1999 μέχρι την κρίση του 2001, κατηγορείται από τον Μάριο Ποντακουάρτο, υψηλόβαθμο υπάλληλο του κοινοβουλίου, ότι κατέβαλε 5 εκατομμύρια σε δωροδοκίες, με σκοπό να εγκριθεί από την Γερουσία η μεταρρύθμιση της εργατικής νομοθεσίας το 2000. Για την ίδια υπόθεση έχουν κατηγορηθεί ο πρώην υπουργός Εργασίας Αλμπέρτο Φλαμαρίκε, πέντε πρώην γερουσιαστές και ένας υπάλληλος της Γερουσίας.

Η μεταρρύθμιση της εργατικής νομοθεσίας, η οποία ακυρώθηκε το 2004, ήταν ένας από τους όρους που είχε θέσει το ΔΝΤ στην Αργεντινή για την αποδέσμευση ενός δανείου. Από την πλευρά του, ο πρώην πρόεδρος έχει διαψεύσει ότι η κυβέρνησή του δωροδόκησε για να τροποποιηθεί ο νόμος και υποστηρίζει ότι είναι θύμα πολιτικών και δικαστικών διώξεων.

Επιχειρώντας μια σύντομη αναδρομή στα γεγονότα, υπενθυμίζουμε ότι η βαθιά ύφεση έπληξε την Αργεντινή το χρονικό διάστημα 1998-1999 και η κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, το 2001-2002, ουσιαστικά ήταν το φυσικό επακόλουθο της ύφεσης. Η ύφεση το 1999 βρισκόταν στο ύψος του -4%, η οποία κατέληξε σε στασιμότητα το 2000, παρά τα τεράστια δάνεια εκ μέρους του ΔΝΤ και των ιδιωτικών τραπεζών.

Η ανεργία αυξήθηκε δραματικά και οι πολίτες πραγματοποιούσαν μαζικές διαδηλώσεις, οι οποίες εξελίχθηκαν το 2001 σε ένα σημαντικό και δυναμικό παράγοντα της πολιτικής.

Λόγω της ανεργίας, η όποια μάστιζε τη χώρα, παρατηρήθηκαν διάφορα φαινόμενα. Σημειώθηκε μεγάλη αύξηση στην «άτυπη» οικονομία, δηλαδή λειτουργούσαν μικρές επιχειρήσεις, χωρίς νόμιμες άδειες και φορολογικές δηλώσεις. Ένα τέτοιο παράδειγμα, μεταξύ άλλων, ήταν οι Cartoneros, οι οποίοι μάζευαν ανακυκλώσιμα υλικά, όπως χαρτικά και χαρτοκιβώτια, από τα σκουπίδια και στη συνέχεια τα πουλούσαν.

Επίσης, έκαναν την εμφάνισή τους τα «χρεωστικά ομόλογα», με τη χρήση των οποίων, οι εργαζόμενοι στους δήμους και οι δημόσιοι υπάλληλοι «πληρώνονταν» μέχρι και το 50% του μισθού τους. Αυτά τα ομόλογα είχαν τη μορφή χαρτονομίσματος, γίνονταν αποδεκτά από πολλά καταστήματα της χώρας, αλλά η αξία τους υπολογιζόταν χαμηλότερα από το αναγραφόμενο ποσόν.

Δημιουργήθηκαν και «ανταλλακτήρια τροφίμων», μέσω των οποίων προωθούνταν ανταλλαγές τροφίμων και υπηρεσιών. Για παράδειγμα, τομάτες ανταλλάσσονταν με αυγά, κρέας και λαχανικά. Αυτό το φαινόμενο εξελίχθηκε μαζικά το 2001, με αποτέλεσμα η κάθε γειτονιά να έχει το δικό της «ανταλλακτήριο τροφίμων» και να εκδοθεί νόμισμα από την εκπροσώπηση των ανταλλακτηρίων, το οποίο χρησιμοποιούνταν ακόμα και για την αγορά ακινήτων.

Λόγω όλων αυτών των συνθηκών και της αποτελμάτωσης της οικονομίας, απαιτήθηκε από μεγάλη μερίδα του πληθυσμού η υποτίμηση του νομίσματος. Η απαίτηση αυτή δεν έγινε αποδεκτή από την κυβέρνηση, καθώς φοβήθηκε την περαιτέρω μεταφορά κεφαλαίων στο εξωτερικό, αλλά και τις επιθέσεις των κερδοσκόπων.

Τότε, η κυβέρνηση επέλεξε να συνδεθεί το επίσημο νόμισμα της Αργεντινής με μια συγχώνευση νομισμάτων, η οποία αποτελούνταν κατά 50% από ευρώ και κατά 50% από δολάρια. Με αυτό τον τρόπο, η οικονομία εμφάνισε μικρούς ρυθμούς ανάπτυξης, όμως η εμφάνιση της παγκόσμιας ύφεσης, η οποία προκλήθηκε από το τρομοκρατικό χτύπημα στην Αμερική στις 11-9-2001, επιβεβαίωσε την άρνηση των οικονομολόγων σε αυτή την τεχνική. Το αποτέλεσμα ήταν να χάσουν οι επενδυτές την εμπιστοσύνη τους απέναντι στις αγορές.

Η κυβέρνηση της Αργεντινής, το Νοέμβριο του 2001, ανακοίνωσε ότι δεν μπορούσε να εκπληρώσει τις απαιτήσεις του ΔΝΤ σε σχέση με τον περιορισμό του δημοσιονομικού ελλείμματος της χώρας. Από την πλευρά του, το ΔΝΤ αρνήθηκε να δώσει το δάνειο ύψους 1.25 δισ. δολαρίων, το οποίο είχε προγραμματιστεί. Αυτή η είδηση «έσκασε» σαν βόμβα για τις παγκόσμιες χρηματαγορές, με αποτέλεσμα να αποσυρθούν κεφάλαια από τη χώρα με ταχύτατους ρυθμούς, γεγονός το οποίο προκάλεσε τεράστια κρίση σε όλο το τραπεζικό σύστημα.

Η κυβέρνηση για να αποφύγει την ολοκληρωτική καταστροφή εισήγαγε αμέσως μια νομοθετική διάταξη, η οποία επέτρεπε ανάληψη μέχρι 250 πέσος από τους τραπεζικούς λογαριασμούς την εβδομάδα. Η ενέργεια αυτή, αποσκοπούσε στο να εμποδίσει την ανταλλαγή πέσος με δολάρια, επειδή το τραπεζικό σύστημα δεν ήταν σε θέση να ανταπεξέλθει.

Αυτή η ενέργεια επιδείνωσε τη κατάσταση τόσο στο εξωτερικό, όσο και στο εσωτερικό. Οι πολίτες εξαγριώθηκαν, με αποτέλεσμα να πραγματοποιηθεί μια γενική απεργία στις 13 Δεκεμβρίου, η οποία κατέληξε σε μαζικές και βίαιες διαδηλώσεις στις 19 και 20 Δεκεμβρίου, χάνοντας τη ζωή τους συνολικά 28 άνθρωποι. Την επόμενη μέρα, στις 21 Δεκεμβρίου, ο Φερνάντο Ντε Λα Ρουά παραιτήθηκε, εγκαταλείποντας το προεδρικό μέγαρο με ελικόπτερο, καθώς το συγκεντρωμένο πλήθος τον είχε περικυκλώσει!

Σήμερα, 10 ολόκληρα χρόνια μετά, ο βασικός υπαίτιος της καταστροφής καλείται να λογοδοτήσει απέναντι στον λαό που έφερε στο χείλος του γκρεμού. Όπως είναι φυσικό, η απόφαση του δικαστηρίου αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον από τη διεθνή κοινότητα. Ευελπιστούμε η είδηση αυτή να χτυπήσει ένα "συνειδησιακό καμπανάκι" κινδύνου και ευθύνης προς κάθε... ενδιαφερόμενο ηγέτη απανταχού της γης, που αποφασίζει για τη μοίρα ενός λαού!

defencenet.gr