Φιλόδοξο σχέδιο αλλά η απόλυτα συστημική Αριστερά δεν θα το έκανε ποτέ κύριε Καζάκη!Δεν την ενδιαφέρει η σωτηρία της Ελλάδας,μόνο οι αντιμνημονιακές κορώνες άνευ προγράμματος εκ του ασφαλούς!

Συνέντευξη στον Γιώργο Ε. Χριστοφορίδη

«Η Αστυνομία να συλλάβει τον δοτό πρωθυπουργό και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Τύποις. Οι Ενοπλες Δυνάμεις να τεθούν σε επιχειρησιακή ετοιμότητα, παραμένοντας στα στρατόπεδα. Οι δημόσιοι υπάλληλοι να αναλάβουν τη διοίκηση της χώρας, στους χώρους εργασίας τους».

Ο Δημήτρης Καζάκης έχει πολύ συγκεκριμένο σχέδιο για την επόμενη μέρα, μετά την ψήφιση του νέου μνημονίου. Και το καταθέτει μέσω του newsbomb.gr, λίγες μόνο ώρες μετά την ψηφοφορία στη Βουλή. Ο πρωταρχικός στόχος του γνωστού αναλυτή, που έχει τεράστια απήχηση και ρεύμα στη μετά-ΔΝΤ Ελλάδα, είναι ένας και μοναδικός: πώς θα αποφευχθεί το αιματοκύλισμα της χώρας.

Ηδη, σήμερα, ο Δημήτρης Καζάκης δρομολογεί επαφή με τη γενική γραμματέα του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα. Αύριο θα κάνει το ίδιο και με τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα. Θα τους καλέσει να προχωρήσουν σε μια κοινή δήλωση, την οποία θα προσυπογράφουν και οι άλλες, εξωκοινοβουλευτικές, δυνάμεις –μεταξύ των οποίων και το ΕΠΑΜ- οι οποίες αντιτάχθηκαν στα μνημόνια.

Η κοινή δήλωση θα απευθύνεται στις Ενοπλες Δυνάμεις, στην Αστυνομία, στους δημοσίους υπαλλήλους και θα τους καλεί να πάρουν στα χέρια τους τις τύχες της χώρας. Ακολούθως, οι δυνάμεις της Αριστέρας που εκπροσωπούνται στο Κοινοβούλιο θα παραιτηθούν, ώστε να οδηγηθούμε άμεσα σε εκλογές. Σύμφωνα με το σχεδιασμό του Δ. Καζάκη, την εκλογική διαδικασία πρέπει να αναλάβουν οι δικαστές, όπως προβλέπει το Σύνταγμα, για να διασφαλιστεί ότι θα καταγραφεί η πραγματική βούληση του ελληνικού λαού. «Αν αφήσουμε τις εκλογές στον κ. Παπαδήμο και την κυβέρνησή του, η βία και νοθεία του ’61 θα μοιάζουν με παιδική χαρά», τονίζει ο ίδιος στο newsbomb.gr.

Ο κ. Καζάκης δε μιλά για συνταγματική εκτροπή –όπως σπεύδει να ξεκαθαρίσει: «Το αντίθετο. Μιλώ για την περιφρούρηση του Συντάγματος, κατά το ακροτελεύτιο άρθρο του, το 120, σε μια κατάσταση χειρότερη από χούντα. Του Συντάγματος, που παραβιάζουν τα κόμματα και η κυβέρνηση».

«Αν δεν κινηθούμε γρήγορα», υπογραμμίζει ο γνωστός αναλυτής, «θα χυθεί αίμα. Όχι μόνο από τους πραιτοριανούς της κυβέρνησης, αλλά από τον ίδιο τον κόσμο που πλέον δε θα έχει καμία ελπίδα. Διότι, αν εφαρμοστούν όλα αυτά τα μέτρα, σε δυο-τρεις μήνες οι μισοί Ελληνες δε θα έχουν να φάνε. Όταν άνθρωποι αυτοκτονούν καθημερινά γύρω μας, όταν βλέπουν τα παιδιά τους να πεθαίνουν επειδή δεν έχουν γάζες τα νοσοκομεία, πόσο δύσκολο είναι να γυρίσει η βίδα του κόσμου και να έχουμε αιματοκύλισμα;».

Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη του Δ. Καζάκη στο newsbomb.gr:

Κ. Καζάκη, χτες είχαμε διαδηλώσεις, φωνές, επεισόδια, φωτιές. Το νέο μνημόνιο, όμως, πέρασε ακάθεκτο από τη Βουλή. Στα στόματα όλων των Ελλήνων, η ερώτηση είναι μία: «Και τώρα τι γίνεται;».

Υπάρχει τεράστιο ζήτημα. Η χώρα δεν έχει κυβέρνηση. Στην ουσία. Οχι μόνο σε επίπεδο πρωθυπουργικού ανασχηματισμού, επειδή παραιτήθηκαν κάποιοι υπουργοί. Εχουμε παραδώσει τη χώρα ολοσχερώς στους ξένους δανειστές. Τώρα είναι η ώρα, οι δυνάμεις που αντιτάχθηκαν σε όλο αυτό να συγκροτήσουν ένα ενιαίο μέτωπο.

Πώς μπορεί να γίνει αυτό;

Με μια κοινή δήλωση. Να εκφράσουμε την αντίθεση της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Και περί της πλειοψηφίας πρόκειται, παρότι οι πραιτοριανοί της κυβέρνησης έκαναν ό,τι μπορούσαν για να μη φανεί η χτεσινή λαοθάλασσα. Ηταν η μεγαλύτερη συγκέντρωση από την απελευθέρωση, και είναι πραγματικά κρίμα που μπαχαλάκηδες και πραιτοριανοί κατάφεραν, με τις γνωστές τακτικές τους, να μη φτάσει ο κόσμος στην πλατεία Συντάγματος.

Τι θα λέει αυτή η κοινή δήλωση;

Θα καλέσουμε τις Ενοπλες Δυνάμεις να τεθούν σε επαγρύπνηση και επιχειρησιακή ετοιμότητα, παραμένοντας μέσα στα στρατόπεδα. Θα καλέσουμε την Αστυνομία να συλλάβει το δοτό πρωθυπουργό και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τύποις. Θα καλέσουμε τους δημοσίους υπαλλήλους, στο χώρο της εργασίας τους, να αναλάβουν τη δημόσια διοίκηση. Προσέξτε: δε μιλώ για συνταγματική εκτροπή. Το αντίθετο. Πρόκειται για μια κίνηση περιφρούρησης του Συντάγματος, βάσει του ακροτελεύτιου άρθρου του 120, διότι αυτά τα μέτρα δεν είναι δυνατόν να εφαρμοστούν!

Διότι είναι αδιανόητο ακόμη και να το σκεφτώ ότι η χώρα θα συνεχίσει με ένα τέτοιο πρωθυπουργό, με μια τέτοια διακυβέρνηση. Ποιος αποδέχεται σήμερα τον Βενιζέλο ως υπουργό Οικονομικών, την ώρα που το κόμμα του κατέρρευσε; Ποιος αποδέχεται τον Αντώνη Σαμαρά που έλεγε χτες αυτές τις κουταμάρες περί ανάπτυξης της χώρας, τις οποίες ο ίδιος κατήγγειλε πριν από λίγους μήνες;

Ποιοι θα υπογράφουν ένα τέτοιο κείμενο;

Οι ηγεσίες της Αριστεράς θα πρέπει αναλάβουν την ιστορική ευθύνη σε συντονισμό με τις υπόλοιπες δυνάμεις που αντιτάχθηκαν σε όλο αυτό. Οι δυνάμεις της Αριστεράς, που αντιτάχθηκαν στα μνημόνια, πρέπει να παραιτηθούν από το Κοινοβούλιο, ώστε να μη νομιμοποιούν με την παρουσία τους μια εκτεθειμένη στον ελληνικό λαό κυβέρνηση.

Και, άρα, να οδηγηθούμε σε εκλογές.

Δε φτάνει αυτό. Πρέπει και να περιφρουρήσουμε αυτές τις εκλογές. Γιατί, αν τις αφήσουμε να διεξαχθούν υπό τον Λουκά Παπαδήμο και την κυβέρνησή του, τότε η βία και νοθεία του ’61 θα μοιάζουν με παιδική χαρά.

Με ποιον τρόπο θα περιφρουρηθούν οι εκλογές;

Όπως προβλέπεται από το Σύνταγμα. Να αναλάβουν οι δικαστές. Ο πρόεδρος του Αρείου Πάγου, ο πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας να αναλάβουν τη διεξαγωγή των εκλογών, χωρίς τη διαμεσολάβηση της Singular ή οποιουδήποτε άλλου ιδιώτη καταμετρητή ψήφων. Ωστε να διασφαλίσουμε ότι το αποτέλεσμα θα είναι αυτό που πραγματικά ψήφισε ο ελληνικός λαός.

Να συμπεράνω ότι έχετε αναλάβει προσωπικά την πρωτοβουλία να έρθετε σε επαφή με την κυρία Παπαρήγα και τον κ. Τσίπρα και να τους καταθέσετε την πρότασή σας;

Ναι. Βρίσκομαι ήδη σήμερα σε μια διαδικασία συνεννόησης με την κυρία Παπαρήγα και αύριο θα κάνω το ίδιο και με τον κ. Τσίπρα. Οι επαφές με τις υπόλοιπες, εξωκοινοβουλευτικές, δυνάμεις που βλέπουν θετικά μια τέτοια προοπτική έχουν ολοκληρωθεί νωρίτερα.

Σε περίπτωση που οι δύο ηγέτες δε δεχτούν την πρότασή σας και κινηθούν πιο «θεσμικά» -όπως έχουν κάνει μέχρι τώρα- τι προβλέπετε ότι θα συμβεί;

Να το ξεκαθαρίσω: Η πρότασή μου είναι μεν ακραία, αλλά είναι και θεσμική. Πρέπει όλοι να συνειδητοποιήσουν ότι δε ζούμε μια ομαλή κοινοβουλευτική περίοδο. Στόχος της πρότασης είναι η τήρηση του Συντάγματος, ώστε να αποφύγουμε τα χειρότερα. Αν δεν κινηθούμε γρήγορα, ακριβώς για να προστατεύσουμε το Σύνταγμα που παραβιάζεται από κόμματα και κυβέρνηση, θα χυθεί αίμα. Όχι μόνο από τους πραιτοριανούς, αλλά και από τον κόσμο που πια δε θα έχει καμία ελπίδα.

Η Αριστερά πρέπει να σκεφτεί ώριμα. Διότι, τι είναι η Αριστερά, αν όχι μια δύναμη ανατροπής; Ανατροπής, μιας κατάστασης που είναι χειρότερη από χούντα; Γιατί υπάρχουν, αν όχι γι’ αυτό;

Προσέξτε: δε λέμε να ενωθούμε. Δεν είναι αυτή η πρότασή μας. Μιλάμε για μια σύμπραξη, ώστε να οδηγηθούμε σε εκλογές. Ενόψει της κάλπης, κάθε κόμμα ξεχωριστά θα καταθέσει τις προτάσεις του και θα αποφασίσει ο ελληνικός λαός.

Ουσιαστικά, λέμε να εκβιάσουμε τους εκβιαστές και τους τρομοκράτες. Λέμε να προχωρήσουμε σε μα εκλογική διαδικασία που θα διασφαλίζει ότι θα καταγραφεί η πραγματική βούληση του ελληνικού λαού, γιατί αν την αφήσουμε στα χέρια αυτών των κυρίων…

Κι αν αυτό δε γίνει; Τι φέρνει η επόμενη μέρα, η εποχή του νέου μνημονίου, για τον Ελληνα πολίτη;

κ. Χριστοφορίδη, αν εφαρμοστεί το συγκεκριμένο μνημόνιο και τα άλλα μέτρα που έρχονται, μετά από δύο-τρεις μήνες η κατάσταση στην Ελλάδα θα είναι αβίωτη. Είναι ζήτημα αν ο μισός πληθυσμός θα μπορεί να τραφεί. Αν θα έχει, δηλαδή, την αγοραστική δύναμη να αγοράσει έστω και τα απαραίτητα. Μην ξεχνάτε ότι, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, 3 εκατομμύρια Ελληνες ζούσαν κάτω από το όριο της φτώχειας το 2010. Προσθέστε σε αυτούς, τους ακόμη περισσότερους του 2011 και του 2012. Ο χειμώνας που ζούμε είναι χειρότερος από αυτόν του ’41-’42. Γνωρίζω προσωπικά την περίπτωση μιας 27χρονης μητέρας που αυτοκτόνησε, αφού αναγκάστηκε να κλείσει το ψιλικατζίδικό της και ο άντρας της ήταν άνεργος. Μιλάμε για αίμα που ήδη τρέχει. Καθημερινά. Ποιος εμποδίζει τους ανθρώπους που βλέπουν τα παιδιά τους να πεθαίνουν επειδή δεν έχουν γάζες τα νοσοκομεία… Πόσο δύσκολα μπορεί να στρίψει η βίδα του κόσμου και το αίμα να χυθεί ποτάμια;

Αναρχοαριστεροί "έδιωξαν" άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ενώ ταυτόχρονα προσκυνούν την τρόικα!

Από τον Μάκη Βραχιολίδη

Η πρωτοβουλία 250 κατοκων του Δήμου Παπάγου-Χολαργού να ανεγερθεί το υπό κατασκευήν άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου σε πλατεία της πόλης, ζητώντας παράλληλα τη μετονομασία της οδού «17 Νοεμβρίου» που θα φιλοξενήσει το γλυπτό, σε «Μεγάλου Αλεξάνδρου», τορπιλίστηκε από φανατικούς αριστεριστές, οι οποίοι με απειλές, ακόμη και σε βάρος του Δημάρχου, ανάγκασαν την απόσυρση της πρότασης!!! Να υπογραμμιστεί ότι σε ολόκληρη την Αττική δεν υπάρχει ούτε ένα άγαλμα αφιερωμένο στον Μέγα-Αλέξανδρο!

Η πρωτοβουλία 250 κατοίκων οι οποίοι ενυπογράφως αιτήθηκαν τη συζήτηση της πρότασής τους από το δημοτικό συμβούλιο του δήμου Παπάγου-Χολαργού, βρέθηκαν αντιμέτωποι με ενορχηστρωμένη σφοδρή αντίδραση αριστεριστικών φασιστικών στοιχείων, οι οποίοι αφού συγκεντρώθηκαν σε café της περιοχής, εξέδωσαν απειλητικά μηνύματα που στρέφονταν ευθέως κατά της δημοκρατίας και των θεσμών της. Ανάμεσα στα όσα απειλητικά εκτόξευσαν, ήταν: "Κανένας δήμαρχος, κανένας άρχοντας δε θα ορίσει την αλλαγή ονόματος της κεντρικής οδού εισόδου στο Χολαργό… ΤΩΡΑ ΜΙΛΑΜΕ ΕΜΕΙΣ.."

Λίγες ημέρες πριν, γνωστός ιστότοπος που κινείται επίσης σε «αριστεριστικό» χώρο, αναρτούσε απειλητικού περιεχομένου μηνύματα, όπως το ακόλουθο: «ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ! Η 17η ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ ΕΧΕΙ ΙΣΤΟΡΙΑ… ΣΑΝ ΔΡΟΜΟΣ ΚΑΙ ΣΑΝ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ...».

Μετά από αυτή την απαράδεκτη εξέλιξη, ο δωροδότης του αγάλματος, αρχιτέκτονας Μπάμπης Στάϊκος, απέσυρε την χορηγία του γλυπτού, εκφράζοντας την απογοήτευσή του, διότι ποτέ δεν φανταζόταν ότι ο Μέγας Αλέξανδρος θα δίχαζε, αντί να ενώνει τους πολίτες!

Ο…εξοβελισμός του γλυπτού του Μεγάλου Αλεξάνδρου από τις πόλεις Παπάγου-Χολαργού, έρχεται σε μια δύσκολη για τη χώρα συγκυρία, την ώρα δηλαδή που βάλλεται από εντόπιους και εξωτερικούς εχθρούς. Όταν μάλιστα, οι Σκοπιανοί αυτοαποκαλούνται «Μακεδόνες», κλέβοντας την ιστορία μας και τα ιερά σύμβολα της Μακεδονίας, όταν οι γείτονές μας έχουν το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου σε κεντρική πλατεία των Σκοπίων, έχοντας ταυτόχρονα δώσει το όνομα του Μακεδόνα στρατηλάτη στο αεροδρόμιό τους, οι βίαιες αντιδράσεις ορισμένων φανατισμένων σε βάρος της τοποθέτησης του αγάλματος του Μέγα-Αλέξανδρου σε κεντρικό σημείο της πόλης του Χολαργού, δείχνει το επίπεδο κατάπτωσης στο οποίο έχει οδηγηθεί η ελληνική κοινωνία!

Οι 250 πολίτες, υπό το κράτος απειλών και προπηλακισμού (ένας πολίτης δέχθηκε επίθεση με κλωτσιές και γροθιές), υποχρεώθηκαν βιαίως να αποσύρουν την πρότασή τους για το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Απέστειλαν όμως επιστολή-καταπέλτη στο Δ.Σ. του Δήμου Παπάγου-Χολαργού, όπου σημειώνουν μεταξύ των άλλων:

«Κύριε Πρόεδρε,

Ένας από τους λόγους για τους οποίους η χώρα μας βρίσκεται στις εσχατιές της διεθνούς απαξίωσης και καταισχύνης, είναι επειδή κομμάτι του λαού μας, περιφρονεί την ιστορία, τις παραδόσεις και τον πολιτισμό μας.

Όταν υπάρχουν πολίτες που υποστηρίζουν ότι προτιμούν να τοποθετήσουν γλάστρες αντί για το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, όταν λένε ότι υπάρχουν σοβαρότερα πράγματα από το να ασχολείσαι με τον Μέγα-Αλέξανδρο, τότε μένεις άναυδος μπροστά στο όνειδος, το οποίο όμως, ερμηνεύει και τους λόγους για τους οποίους οδηγηθήκαμε στη σημερινή ανυποληψία. Η Ελλάς, εάν έχει να επιδείξει δυο-τρία «όπλα» στην πορεία της, από τα βάθη των αιώνων έως και τις μέρες μας, αυτά είναι, ο πολιτισμός, η Γλώσσα και η Ιστορία της. Ακόμη και για την οικονομική της ανάταση, αυτά τα τρία όπλα επιστρατεύει.

Όταν όμως ο Μέγας Αλέξανδρος και το υπό διαμόρφωση άγαλμά του αντιμετωπίζονται με τόση απαξία, δημιουργώντας ταυτόχρονα διχασμό στην κοινωνία, τότε εξηγείς πώς και γιατί άλλοι λαοί σαν τους Σκοπιανούς ή τους Τούρκους, οικειοποιούνται την ιστορία και τον πολιτισμό μας.

Όταν εμείς οι Έλληνες, αδιαφορούμε και περιφρονούμε τον Μέγα-Αλέξανδρο για τον οποίο δεν υπάρχει ούτε ένα άγαλμα προς τιμήν του σε όλη την Αττική, ας μην διερωτώμεθα γιατί εμφανίζονται γείτονες λαοί που οικειοποιούνται με πάθος και τον Μέγα-Αλέξανδρο και την ιστορία που έγραψε. Ας μείνουμε λοιπόν εμείς με τις… γλάστρες και ας αφήσουμε τους Σκοπιανούς να αφιερώνουν στον Μέγα Στρατηλάτη αγάλματα και αεροδρόμια, και να αυτοαποκαλούνται Μακεδόνες!Άραγε αυτό μας αξίζει;»

Συνεχίζοντας την επιστολή-καταπέλτη, οι 250 ευπατρίδες πολίτες, αναφέρουν:

«Επειδή πιστεύουμε ότι η Ιστορία, η Παράδοση, ο Πολιτισμός μας, είναι τα αναγκαία υλικά που αναπτερώνουν το ηθικό, τη φιλοπατρία και την εθνική υπερηφάνεια, αρετές που επιδιώκουν πάση θυσία να καταρρακώσουν οι εχθροί μας, προτείναμε την μετονομασία της οδού «17 Νοέμβρη» σε «Μεγάλου Αλεξάνδρου», με ταυτόχρονη τοποθέτηση του υπό κατασκευή αγάλματός του, στο τέρμα της οδού. Ο επιφανέστερος των Ελλήνων, ύστερα μάλιστα και από σχετική πολύμηνη σε διάρκεια ψηφοφορία, που διοργάνωσε ο ΣΚΑΙ, θα άξιζε προς τιμήν του, να τού αφιερωθεί μία μεγάλη οδός, το δε άγαλμά του να τοποθετηθεί σε περίοπτη θέση. Μετά τον Περικλή το δημιουργό της Δημοκρατίας, στον οποίο αφιερώθηκε ο ομώνυμος δρόμος του Χολαργού, ως καταλληλότερη οδός, αντάξια του ονόματός του Έλληνα στρατηλάτη, κρίθηκε η οδός «17 Νοέμβρη», το δε τέρμα της, το προσφορότερο σημείο για την ανέγερση του αγάλματός του.

Όσοι έσπευσαν να διαμαρτυρηθούν απειλώντας κιόλας, στο άκουσμα και μόνον της πρότασης, είναι βέβαιον ότι κινήθηκαν από ελατήρια στενά κομματικά, γνωστής αριστερής απόχρωσης, αλλά πάντως καθόλου εθνικά. Αντιθέτως, η πρωτοβουλία των 250 κατοίκων, είχε αποκλειστικά εθνικό χαρακτήρα, αφού ο Μέγας Αλέξανδρος και η ακτινοβολούσα στους αιώνες ιστορία του, αποτελούν παγκόσμιο σύμβολο που κοσμεί την Ελλάδα. Σε καιρούς χαλεπούς σαν τους σημερινούς, που το ηθικό των Ελλήνων κάμπτεται από δωσίλογους πολιτικούς ταγούς και από εγκληματίες της διεθνούς τοκογλυφίας, οι οποίοι θέλουν να αρπάξουν τη χώρα μας και τον πλούτο της, ο Μέγας Αλέξανδρος αποτελεί το σύμβολο ανδρείας, φιλοπατρίας και πολιτισμού, στο οποίο προστρέχουμε για να αντλήσουμε σθένος και πυγμή. Αρετές δηλαδή που επιδιώκουν να αποδομήσουν εντόπιοι και ξένοι εχθροί.

Όσοι δε, περιφρονούν με τέτοιο χυδαίο τρόπο τον Μέγα Αλέξανδρο, τούς καλούμενα θυμηθούν τον, αριστερής ιδεολογίας κομμαντάντε Μάρκος, επικεφαλής των επαναστατών Ζαπατίστας, ο οποίος είπε: «Μέσα από την ιστορία, τον πολιτισμό και τις παραδόσεις των Ίνκας, θα αντισταθούμε στους Αμερικάνους ιμπεριαλιστές». Τέλος, προτείνουμε σε όσους, αρνούνται λυσσαλέα την πρόταση μετωνομασίας της οδού «17 Νοέμβρη» σε «Μεγάλου Αλεξάνδρου», προτάσσοντας το επιχείρημα ότι η «17 Νοέμβρη έχει ιστορία σαν δρόμος και σαν ημερομηνία», να κάνουν ένα γκάλοπ στο εξωτερικό. Ας ρωτήσουν λοιπόν τους ξένους τι γνωρίζουν για την «17 Νοέμβρη» και τι για τον «Μέγα-Αλέξανδρο»; Είναι βέβαιον ότι οι περισσότεροι θα συνδέουν την «17 Νοέμβρη» με την τρομοκρατική οργάνωση παρά με την επέτειο, ενώ για τον Μέγα-Αλέξανδρο, σχεδόν όλοι έχουν να που κάτι. Γιατί είναι ο Έλληνας που ακόμη μνημονεύουν και διδάσκονται σε σχολεία του εξωτερικού! Εδώ όμως στον Παπάγο-Χολαργό, αντί να αποτελεί σύμβολο ενότητας, προκάλεσε λυσσαλέες αντιδράσεις και δίχασε! Ντροπή μας. Γι’ αυτό τον λόγο, Κύριε Πρόεδρε, παρακαλώντας σας να αναγνώσετε την παρούσα επιστολή στο Δ.Σ. καθιστούμε γνωστό ότι αποσύρουμε την πρωτοβουλία των 250 πολιτών».

Εάν όλοι αυτοί οι φανατισμένοι αριστεριστές, που εναντιώθηκαν με τόση σφοδρότητα στο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, εμποδίζοντας ακόμη και τη διεξαγωγή συζήτησης του θέματος στα δημοτικά συμβούλια, εάν αυτοί λοιπόν επιτίθεντο με την ίδια σφοδρότητα στα βάρβαρα μέτρα που επιβάλλει η τρόϊκα, τότε τα αποτελέσματα για την χώρα μας ίσως ήταν ευεργετικά! Δυστυχώς όμως αποφάσισαν να εναντιωθούν στον Μέγα Αλέξανδρο και την ίδια ώρα να σταθούν στις ουρές για να πληρώσουν τα χαράτσια που επιβάλει η Μέρκελ και ο Πωλ Τόμσεν!




http://www.katohika.gr/2012/02/blog-post_9570.html

Ποιοι δεν δικαιούνται να ομιλούν για «Χούντα»…

 

Και κατά την εφετεινήν επέτειον της «21ης Απριλίου», θα ακουστούν πάλι διάφορα «μηνύματα», μεγάλα λόγια, ανιστόρητες απόψεις και «αντιστασιακοί» κομπασμοί. Οι μόνοι που δεν έχουν δικαίωμα να κάμουν αναφορές για εκείνη την περίοδο (και καλόν γι’ αυτούς είναι να σωπαίνουν) είναι το ΠΑΣΟΚ και η Αριστερά. Κι αυτό, διότι και οι δύο παρατάξεις, με τον βίον και την πολιτείαν τους, εδικαίωσαν την επανάστασιν ή το κίνημα του Στρατού.

ΠΑΣΟΚ και Αριστερά, έδειξαν εμπράκτως εκ των υστέρων, ότι όταν υπάρχει γενική σήψις, άκρατος φαυλοκρατία και αναρχία, είναι επόμενον να αναμένεται επέμβασις των Ενόπλων Δυνάμεων.

Αυτές οι δύο παρατάξεις, έκαναν πολίτες που δεν έτρεφαν καμιά συμπάθεια προς το καθεστώς της «21ης Απριλίου», να νοσταλγούν στις μέρες μας, τον Γεώργιον Παπαδόπουλον.

Είναι αλήθεια, ότι τον Ιούλιον του 1974, κανείς δεν μπορούσε να φαντασθεί ότι σταδιακώς αλλά με γρήγορους ρυθμούς, θα φθάναμε στο σημείον να αναζητούμε έναν νέον «Συνταγματάρχη» για να μας σώσει από την διαφθοράν και την ανικανότητα μεγίστου μέρους του πολιτικού μας κόσμου, καθώς η πολιτική ατμόσφαιρα αναδίδει αποπνικτικές αναθυμιάσεις ηθικής σήψεως.

Αυτήν την αλήθειαν, ολίγοι τολμούν να την διατυπώσουν δημοσίως, φοβούμενοι μήπως χαρακτηρισθούν… «χουντικοί»! Αλλά το ΠΑΣΟΚ απεδείχθη χειρότερον οποιασδήποτε «χούντας». Όταν η Αριστερά με αντεθνικές θέσεις, με την κάλυψιν των αναρχικών, με την προστασίαν των ορδών των αλλοδαπών, και με τον πλήρη έλεγχον που ασκεί στον δημόσιον βίον, εφαρμόζει τη δική της δικτατορία, πώς να μην θεωρούν οι πολίτες προτιμότερον το επαναστατικόν καθεστώς των στρατιωτικών που βγήκαν μπροστά τον Απρίλιον του 1967;

Κανείς δεν εύχεται εκτροπήν από την δημοκρατικήν οδόν. Αρκεί να λειτουργεί σωστά η δημοκρατία. Όταν όμως αυτή νοθεύεται και μετατρέπεται σε άκρατη φαυλοκρατία, με κίνδυνον όχι μόνον να καταρρεύσει το κράτος, αλλά να εμφανίζονται στον ορίζοντα εθνικοί κίνδυνοι, τότε δεν μπορούμε να θυσιάσουμε την Ελλάδα, χάριν προσωπικών φιλοδοξιών, συμφερόντων και σκοπιμοτήτων, που ξεκινούν εντός των εθνικών συνόρων.

Για τους καλούς Έλληνες, πρωταρχική και ανωτάτη αξία, είναι η ιδέα του Έθνους. Όλα τα άλλα έπονται. Πολιτικά συστήματα και κοινωνικά καθεστώτα, κρίνονται από την συμβολήν των στην ακμήν της Φυλής μας και στην πρόοδον των πολιτών.

Το δόγμα αυτό, αποτελεί το απόσταγμα της πείρας αιώνων. Ας έλθουμε όμως και σε μίαν άλλην παράμετρον: Την οικονομικήν. Με κυρίως υπεύθυνον το ΠΑΣΟΚ (κυβερνήσεις Ανδρέα Παπανδρέου, Σημίτη, Γιωργάκη), ο μεταπολιτευτικός πολιτικός κόσμος εβύθισε τη χώρα στα σκάνδαλα, κατέστρεψε την οικονομίαν και κατεδίκασε τον λαόν στη φτώχεια, την εξαθλίωσιν και την ανεργίαν. Επέφεραν την οικονομικήν χρεοκοπίαν.

Το χειρότερον είναι, ότι ενώ οι πολίτες δυστυχούν, καταστρέφονται, πένονται, οι πολιτικοί ευημερούν, διατηρούν τα οικονομικά τους προνόμια και διάγουν βίον προκλητικόν. Προκαλούν το δημόσιον αίσθημα. Με την συμπεριφοράν του, μέγιστον τμήμα του πολιτικού κόσμου, έκαμε τους ψηφοφόρους να αισθάνονται απέχθειαν και μίσος κατά αρχηγών, υπουργών και βουλευτών. Πολιτικοί που στερούνται της εμπιστοσύνης των πολιτών, δεν έχουν θέσιν στον δημόσιον βίον. Η απαξίωσις του λαού προς τους πολιτικούς, εκφράζεται εμφανέστατα, με τρόπον δυναμικόν και με οργήν. Όταν το λαϊκόν ηφαίστειον της αγανακτήσεως εκραγεί, οι επιπτώσεις θα είναι τρομερές και ανεξέλεγκτες.

Ποία ήταν η εικόνα της οικονομίας, επί διακυβερνήσεως της χώρας από τον Γεώργιον Παπαδόπουλον; Πολύ συνοπτικά, αναφέρουμε στοιχεία αδιαμφισβήτητα:

1) Επετεύχθη η οικονομική μεταρρύθμισις μέσω του προγραμματισμού και των 316 θεσμικών μέτρων, μέσω των οποίων έγιναν οι μεγαλύτερες διαρθρωτικές μεταβολές στην Ιστορία της ελληνικής οικονομίας.

2) Το εθνικόν εισόδημα ευρίσκετο το 1967 στα 774 δολλάρια κατά κεφαλήν, και έφθασε το 1973 στα 1830 δολάρια. Προσαυξήθηκε δηλαδή 1,5 φορές εντός 6 ετών, με μέσον όρον ετησίας αυξήσεως 8-8,5%. Η αύξησις αυτή, υπήρξεν η μοναδική και μεγαλύτερη του εθνικού μας βίου.

3) Το εθνικόν μας νόμισμα – η δραχμή – κατέστη το σκληρότερον νόμισμα του κόσμου. Από την 10ην θέσιν στην οποίαν παρελήφθη το 1967, έφθασε στην πρώτην θέσιν διεθνώς σε αγοραστικήν δύναμιν, καθ’ όλην την διάρκειαν της Επαναστατικής εξαετίας. Αποτέλεσμα υπήρξεν η ανατίμησίν της κατά 10% (27 δραχμές το δολλάριον) από την κυβέρνησιν Μαρκεζίνη την 20-10-1973.
Αυτό συνέβη για πρώτην και μοναδικήν φοράν στην νεοελληνικήν Ιστορίαν.

4) Ο Τιμάριθμος υπήρξεν ο μικρότερος παγκοσμίως με μέσον ετήσιον ρυθμόν αυξήσεως 2,6% πράγμα που επετεύχθη να διατηρηθεί και κατά την διεθνή οικονομικήν κρίσιν των ετών 1972 – 1973.

5) Ο μέσος όρος παραγωγικότητος της Οικονομίας ανά έτος, υπήρξεν 7,5% καταλαμβάνοντας την πρώτην θέσιν στις χώρες του ΟΟΣΑ.

6) Οι επενδύσεις υπήρξαν οι υψηλότερες που έγιναν ποτέ. Ο μέσος ετήσιος ρυθμός αυξήσεως των ιδιωτικών, ήταν 10,7% (100% συνολική αύξησις) και των Δημοσίων 10,9% (80% συνολική αύξησις). Επίσης, επετεύχθη ο άθλος του Επαναπατρισμού του Ελληνικού κεφαλαίου σε ποσοστόν 70%!

7) Ο πληθωρισμός διετηρήθη καθ’ όλην την επαναστατικήν περίδιον, κάτω του 3%, ενώ ακόμη και κατά την πετρελαϊκήν κρίσιν του 1973 συνεκρατήθη στα χαμηλότερα επίπεδα της Ευρώπης. Επίσης, το δημόσιον χρέος, διετηρήθη στο 22% του ΑΕΠ μόνον.

8) Επετεύχθη ριζοσπαστική δημοσιονομική μεταρρύθμισις, με πάταξιν της φοροδιαφυγής, και την απαλλαγήν από φόρους των χαμηλών εισοδημάτων, την μείωσιν κατά 33% της φορολογίας μικρών και μεσαίων εισοδημάτων, την κατάργησιν φόρων ακινήτων, με συνέπεια οικοδομικόν οργασμόν, την απαλλαγήν από φόρους και δασμούς στα καύσιμα και υλικά των ξενοδοχειακών επιχειρήσεων, την ρύθμισιν της φορολογίας των ναυτιλιακών επιχειρήσεων κ.λπ.

Το 1967 ο Προϋπολογισμός παρελήφθη με έλλειμμα 500.000.000 δραχμών. Το 1975 παρεδόθη με πλεόνασμα 4.700.000.000 δραχμών. Αυτά, είναι μόνον μερικά ενδεικτικά αριθμητικά στοιχεία, για να γίνει σύγκρισις με το σήμερα. Οι ψυχροί αριθμοί, που είναι σαφείς, δίνουν καθαρήν την εικόνα, της τότε οικονομικής ευημερίας, και αντιλαμβάνεται κανείς το γεγονός, ότι οι μεταπολιτευτικοί πολιτικοί, από αυτήν την κορυφήν, έρριψαν την χώραν στο βάραθρον της χρεοκοπίας…

Και κάτι ακόμη σημαντικόν που πρέπει να προσεχθεί: Επί 7 χρόνια, εκείνοι οι δικτάτορες, είχαν την άνεσιν να επιδοθούν σε οικονομικά σκάνδαλα, χωρίς να τους ενοχλήσει κανείς. Όχι μόνον δεν έγινε τίποτε τέτοιο, αλλά το στρατιωτικόν καθεστώς υπήρξε υποδειγματικόν στην διαχείρισιν του δημοσίου χρήματος. Και δεν είναι τυχαίον, ότι οι αρχηγοί της Απριλιανής Επαναστάσεως, έφυγαν από την ζωήν πάμπτωχοι, χωρίς να έχουν οι οικογένειές των, ούτε τα έξοδα της κηδείας. Και οι ελάχιστοι ευρισκόμενοι εν ζωή, πένονται.

Ας γίνει μία σύγκρισις με τον βίον και την πολιτείαν των πολιτικών της Μεταπολιτεύσεως, και ιδιαιτέρως με τα σκάνδαλα των «σοσιαλιστών» του ΠΑΣΟΚ, που έφεραν την χώραν στην χρεοκοπίαν.

Προκαλούν το δημόσιον αίσθημα ΠΑΣΟΚ και Αριστερά, όταν ομιλούν για τα «δεινά» της «Επταετίας». Άλλοι μπορούν να αναλύσουν, να επικρίνουν ή να αξιολογήσουν εκείνην την περίοδον. Το ΠΑΣΟΚ και η Αριστερά δεν έχουν ηθικόν δικαίωμα για τέτοιον ρόλον. Κατ’ αρχήν, ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ και η τότε ομάδα του, εν αγαστή σύμπνοια με τους Κομμουνιστές, ευθύνονται για την οχλοκρατίαν του 1965-1967, η οποία είχεν ως αποτέλεσμα της έξοδον των τανκς.

ΓΙΑΤΙ ΕΓΙΝΕ


Τις πρώτες πρωινές ώρες της Παρασκευής 21 Απριλίου 1967, επραγματοποιήθη βαθειά πολιτική μεταβολή. Μεγάλη μερίδα του Στρατού, με αστραπιαία ενέργεια, παραμέρισε τα κόμματα και ανέλαβε την εξουσία. Αι πολιτικαί καταστάσεις, δεν προκύπτουν από τις ιδιοτροπίες ή τις ιδέες ορισμένων προσώπων. Τις γεννούν βαθύτεροι παράγοντες.

Διά να κινηθεί ένας Στρατός, και μάλιστα με τόσην συνοχήν και αποφασιστικότητα, πρέπει να υπάρχουν σοβαροί λόγοι. Ο σοφός ιστορικός Ζακ Μπαινβίλ, έγραφε: «Είναι εύκολον να ψέγεις την δικτατορίαν. Αλλά θα ήξιζε περισσότερον να μην την καθιστάς αναγκαίαν». Κατά την περίοδον 1965 – 1967, ο Ανδρέας Παπανδρέου με τους «κεκράκτες» του, σε συνεργασίαν με την Αριστεράν, έκαμαν ό,τι μπορούσαν για να εξωθήσουν τον Στρατόν – ή κάποια μερίδα του – να επέμβει δυναμικά.

Οι δύο αυτοί παράγοντες ήσαν συνυπεύθυνοι. Ούτε ο Ανδρέας μόνος του, ούτε η Αριστερά μόνη της μπορούσαν να προκαλέσουν την πρωτοφανή εκείνη οχλοκρατία και να δυναμιτίσουν το πολιτικόν κλίμα. Χρειαζόταν η συνεργασία και των δύο πλευρών. Κι αυτό έγινε. Ο Ανδρέας χρειαζόταν την Αριστερά, η οποία είχε τη δυνατότητα και τον μηχανισμόν, να κινητοποιεί επί καθημερινής βάσεως «επαγγελματίες διαδηλωτές». Αστικόν κόμμα δεν διέθετε τέτοιες «ομάδες κρούσεως». Μόνον οι Κομμουνιστές έχουν αυτόν τον μηχανισμόν των διατεταγμένων κινητοποιήσεων.

Η Αριστερά πάλι, χρειαζόταν τον Ανδρέα ως «περικεφαλαία» για να έχει την κάλυψιν «πανδημοκρατικής εξεγέρσεως». Επίστευε, ότι με τον υιόν Παπανδρέου «βιτρίνα», εκείνη συντόμως θα γινόταν κυρίαρχος παράγων στην πολιτική ζωή του τόπου, που θα έβαζε στο περιθώριον την Δεξιάν. Δεν πρόκειται περί εικασίας. Κατά τον Μάιον του 1966, στην Διοικούσαν Επιτροπήν της ΕΔΑ, ηγετικό της στέλεχος, ωμίλησε απεριφράστως:
«Δεν δικαιούμαστε – έλεγε – να μη λέμε στο λαό τι θα γίνει. Εγώ λέω, να αποφασίσουμε να το πούμε. Πρώτη φάση: θα στηρίξουμε την κυβέρνηση. Δεύτερη φάση: θα συμμετέχουμε στην κυβέρνηση. Τρίτη φάση: Θα είμαστε εμείς κυβέρνηση, και θα συμμετέχουνε οι άλλοι. Και τέταρτη φάση: Θα είμαστε μόνοι εμείς κυβέρνηση…».

Κατά την άκραν Αριστεράν, λοιπόν, είχε αρχίσει μία ιδιότυπος πορεία προς την κατάκτησιν της εξουσίας. Όταν το ξημέρωμα της 21ης Απριλίου ο αείμνηστος Γεώργιος Παπανδρέου βρισκόταν κρατούμενος στο Τάγμα τεθωρακισμένων στο Γουδί, είπε με οργήν στον Λεωνίδα Κύρκον: «Από την ώρα που εσείς της ΕΔΑ κάνατε με τον Ανδρέα κάτι σαν νέο ΕΑΜ, η δικτατορία κατέστη αναπότρεπτος»…Και είχε δίκιο. Με την μακράν πολιτικήν πείραν του, ο Γεώργιος Παπανδρέου, είδε σωστά τα αίτια της εκτροπής και κατελόγισε τις ευθύνες στον έξαλλον υιόν του και στην Αριστερά.

ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ ΑΝΔΡΕΑΣ…


Θα παραμείνει για πολλά χρόνια αίνιγμα η παρουσία και ο ρόλος του Ανδρέα Παπανδρέου στην πολιτική ζωή της χώρας. Μεγαλωμένος μέσα στο θερμοκήπιο της αμερικανικής πολιτικής, έπεσε ως αερόλιθος στο πολιτικό σκηνικό της χώρας μας, προκαλώντας από τα πρώτα του βήματα, μεγάλα προβλήματα μέσα στην παράταξη της οποίας ηγείτο ο πατέρας του.

Τι επεδίωκε στην πραγματικότητα ο Ανδρέας; Θα χρειαζόταν τόμος ολόκληρος για να αναλυθεί αυτό το σκοτεινόν κεφάλαιον. Γέννημα – θρέμμα της αμερικανικής πολιτικής, μετεβλήθη αιφνιδίως σε πρωταγωνιστήν ενός περιέργου αντιαμερικανισμού στην Ελλάδα, ακολουθών μίαν τακτικήν, η οποία ήτο μαθηματικώς βέβαιον, ότι θα είχε σαν αποτέλεσμα την εκτροπήν από την συνταγματικήν ομαλότητα.

Και δεν είναι δυνατόν να περάσει απαρατήρητον το γεγονός, ότι ο ίδιος ο Πρόεδρος των Ην. Πολιτειών, ο Τζόνσον, μεσολάβησε μέσω του τότε πρεσβευτού Τάλμποτ, μην τυχόν και θιγεί από το στρατιωτικόν καθεστώς, ο Ανδρέας Παπανδρέου… Δηλαδή, ο Πρόεδρος της Αμερικής, δεν ανησύχησε ούτε για τον Βασιλέα, ούτε για τον Πρωθυπουργόν του Δεξιού Κόμματος της ΕΡΕ, αλλά μόνον για τον… επικεφαλής του αντιαμερικανισμού στην Ελλάδα!

Μετά από 44 χψρόνια, τι εικόνα παρουσιάζει η χώρα μας; Η εθνική συμφιλίωσις που τόσον διετυμπανίσθη μετά την Μεταπολίτευσιν, κατέστη ο Δούρειος Ίππος για να εξουδετερεθούν οι εθνικόφρονες και να κυριαρχήσουν οι αντεθνικές «εκσυγχρονιστικές» δυνάμεις. Τα πολιτικά μας ήθη έπεσαν στο χαμηλότερον επίπεδον. Η πολιτική ατμόσφαιρα αναδίδει αποπνικτικές αναθυμιάσεις ηθικής σήψεως.

Το πνεύμα του μηδενισμού και της καταφρονήσεως των θεσμών και αξιών καλύπτει ως μολυσμένον νέφος τον ουρανόν της Πατρίδος μας. Μέγιστον τμήμα του πολιτικού κόσμου, εθεώρησεν, ότι μετά την εξουθέωσιν των Ενόπλων Δυνάμεων, δύναται ανενόχλητα να επιδοθεί σε απίστευτα οικονομικά σκάνδαλα, με την βεβαιότητα, ότι ουδείς θα μπορούσε να τους ελέγξει και να τους τιμωρήσει.

Ο άνομος πλουτισμός, έγινε τρόπος ζωής των «ευφυών». Η «καπατσοσύνη» κατέστη επιστήμη. Το ΠΑΣΟΚ, κατά κύριον λόγον, ευθύνεται για το οικονομικόν κατάντημα και παρέδωσε την χώραν αιχμάλωτην στο Διεθνές Νομισματικόν Ταμείον. Η Ελλάς απώλεσε την ανεξαρτησίαν της.

Το Κοινοβούλιον χλευάζεται και περιφρονείται από τον λαόν. Τίποτε δεν έχει μείνει όρθιον σ’ αυτόν τον τόπον. Οι ορδές των αλλοδαπών κατέκλυσαν την Ελλάδα. Οι πολίτες δεν αισθάνονται πλέον ασφαλείς, ενώ η ανεργία μαραζώνει τον τόπον. Η κυβέρνησις παρέδωσε την Παιδείαν όμηρον στην αναρχοαριστεράν και την αποκόπτει από τις εθνικές αξίες, τις ρίζες μας και από την Ορθόδοξον Χριστιανικήν πίστιν. Από την άλλην πλευράν, η Αριστερά κυριαρχεί παντού ασύδοτη.

Οι αρχές Ασφαλείας δεν τολμούν να πλήξουν αποφασιστικά τους αναρχικούς «αντιεξουσιαστές», οι οποίοι τελούν υπό την προστασίαν του ΣΥΡΙΖΑ. ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ ενδιαφέρονται μόνον για τους λαθρομετανάστες. Και η Αξιωματική Αντιπολίτευσις, δεν τολμά να πολεμήσει αυτήν την σήψιν και την παρακμήν. Με ποιο ηθικόν ανάστημα, λοιπόν, ομιλούν οι διάφοροι ψευδοδημοκράτες, για την «21η Απριλίου», όταν οι ίδιοι την εδικαίωσαν στα μάτια των πολιτών; Πώς τολμούν να παριστάνουν τους κήνσορες αυτοί που παρέδωσαν την ουσιαστικήν κυβέρνησιν της χώρας, στην Χούντα της «Τρόικας» και της Γκόλντμαν Σακς;

Η εθνική Νέμεσις κάποτε θα έλθει και θα είναι αμείλικτη για τους ενόχους…

Tου ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗ